Er is zoveel ellende in de wereld. Om te beginnen al je eigen problemen. Ontslag, geldproblemen, gezondheid, relaties. Meer dan genoeg om er avondvullende soaps van te maken. Waarom zou je je dan nog druk maken om de problemen van een ander. Laat staan die van mensen in een heel ander werelddeel, duizenden kilometers van huis?
Ik vraag me heel vaak af waarom ik zo nodig naar Afrika wil. Wat heb ik er eigenlijk te zoeken? Waarom maak ik me zo druk over de toestanden hier. Er is toch meer dan genoeg te doen in Nederland? Daarbij, als witte middenklasse jongen uit het kosmopolitische Amsterdam is de afstand tot de mensen hier op het Afrikaanse platteland en zelfs de mensen in een stad als Mombasa of Nairobi schijnbaar onoverbrugbaar.
Het wordt mij dan ook steeds duidelijker dat ik hier niet zozeer ben om ‘goed te doen’of te helpen maar veel meer omdat ik denk dat ik veel te leren heb. Weg van de beschermde omgeving waarin ik ben opgegroeid en nog leef. Weg van het ‘tolerante en progressieve’ Nederland, weg van de gebaande paden en geconfronteerd met heel wat meer ‘onmogelijkheden’ dan ik gewend ben wordt een beroep gedaan op mijn flexibiliteit en aanpassingsvermogen en op mijn leervermogen.
Ik heb in de afgelopen twee jaar heel veel tijd, energie en geld gestoken in ‘Afrika’ maar het was elke minuut, calorie en cent dubbel en dwars waard. Zelden was ik betrokken bij een project of activiteit dat zo leerzaam en waardevol was voor mij. Sinds ik te pas en te onpas met mensen begin te praten over mijn plannen met ‘Creative Relief for East Afrika’ heb ik enorm veel adviezen, hulp en steun gehad. Ook nu ik in Afrika ben merk ik dat veel mensen enthousiast zijn en bereid om mee te denken en eventueel mee te helpen.
Naphtany, een medewerker van het reisbureau waar we de trip naar Tsavo hadden geboekt bleek een heleboel vrienden en kennissen te hebben in de muziek en theaterwereld in Kenya en heeft me enorm geholpen met het doorgeven van namen en ‘contacts’. Ook de mensen van ‘The Little Theatre Club’hier in Mombasa hebben me gisteren weer verder geholpen door een ontmoeting met een aantal jonge acteurs en theatermakers te arrangeren met wie ik mijn plannen uitgebreid heb besproken en met wie ik een discussie had over hoe je (stammen)traditie en moderne ontwikkelingen zou kunnen combineren in een project. Hoe je thema’s als armoede, hygiëne en gezondheidszorg een plek zou kunnen geven. Ze wezen me op het belang van de rijke traditie van verhalen vertellen in Oost Afrika en hoe ik daar gebruik van zou kunnen maken wanneer we een theatervoorstelling met de kinderen in Dunga opzetten.
Al ‘rondwandelend’en pratend met mensen krijg ik allerlei informatie over de samenleving hier. Ik zie, ik vraag en vraag nog eens door en wanneer er dan een gesprek ontstaat en mensen merken dat je echt geïnteresseerd bent komen ze vaak met hun eigen visie, mening en politieke overtuiging. De mensen in Kenya weten zelf heel goed wat er aan de hand is. De impact die de HIV/Aids epidemie op de samenleving heeft en hoe die samenhangt met armoede en tradities. De zwakke overheid en de corruptie. De dubbelhartige relatie met de eerste wereld, aan de ene kant suikeroom aan de andere kant de ex-kolonisator die niet zal nalaten de afrikanen fijntjes op hun eigen falen te wijzen (wereldbank, IMF).
Dat een Keniaan zijn menig überhaupt geeft is op zich best bijzonder wanneer je in ogenschouw neemt dat het onderwijs hier nog is van de almachtige docent en de kritiekloos consumerende leerling. Deels hangt die (ver)houding wellicht samen met traditie, deels met de koloniale structuren en voor een belangrijk deel is het ook een zichzelf in stand houdend fenomeen. Onderdrukking is niet alleen een zaak van de onderdrukker, de onderdrukte werkt er zelf evengoed aan mee. Ik vond het dan ook opvallend dat uit de groep jongeren,die ik gisteren op de ‘Little Theatre Club’sprak, het idee kwam om met het thema jongens- meisjes (gender)en de onderlinge verhoudingen iets te doen. Nogmaals, armoede, (vrouwen/ meisjes)onderdrukking, gezondheid (aids) ze hangen allemaal met elkaar samen. Wanneer je moet kiezen tussen je lijf (onbeschermd) verkopen voor 100 kshilling (€ 0,95) om te kunnen eten of honger leiden en de kans op HIV verminderen dan is de keuze voor de allerarmsten vaak snel gemaakt.
Vandaag op nieuwjaarsdag is het weer bloedheet. Maar gelukkig waait er een lekker zeebriesje en is iedereen relatief rustig. Gisteren was het laat voor de meeste en ondanks een enorme anti alcohol campagne van de overheid waren er weer veel mensen flink dronken van de ‘busaa’ (traditioneel thuis gebrouwen bier) of iets anders dat vanochtend een fijn souvenir achterliet. Ach het is maar één keer oudejaarsavond, niet waar?
zaterdag, januari 01, 2005
Gelukkig Nieuwjaar!
31 december in Mombasa! het regent vandaag en zelden ben ik voor een regenbui zo dankbaaar geweest. De hitte is zelfs voor de afrikanen bijna ondragelijk geweest en iedereen klaagt. Het water geeft verkoeling en de buien zijn telkans intens maar van korte duur dus het is niet echt lastig. Wel verandert de weg in een modderpoel, want van verharde wegen hebben ze in Kenya niet gehoord en als ze er al zijn dan zitten ze vol kuilen (potholes).
Vanmorgen was ik op een veld achter het postkantoor met Bernadette Heymans. Zij was er om voedsel aan de straatkinderen uit te delen. Die werden eerst in groepjes van telkens tien in een kring op de grond gezet en kregen toen rijst of ugali (maispap)met wat groente en vlees en een chapati (broodpannekoek).
Bernadette is betrokken bij allerlei 'vrouwenprojecten' in Kenya. Die produceren handwerkproducten die in Nederland en Belgie worden verkocht en van de winst wordt dan weer voedsel gekocht voor de allerarmsten.
Hier in Mombasa zie je veel mensen die op straat leven. Je herkend ze doordat ze erg vervuild zijn en vaak geen schoenen hebben, dus voeten die helemaal onder de zweren zitten. Als westerling die wel aan bedelaars gewend is, blijft het toch een hartverscheurend gezicht om jonge moeders en baby's zo te zien leven. Kinderen van amper drie die op soms agressieve manier bedelen of tieners die de hele dag met een plastic flesje met lijm onder hun neus rondlopen. Die armoede is nog een stuk erger dan de armoede die ik in Likoni zie. Daar hebben de mensen in ieder geval nog eten en kleding en een dak boven hun hoofd.
Soms bekruipt je een gevoel van absolute machteloosheid wanneer je denkt aan alle ellende waar je de hele dag inzit hier. Iedereen, echt iedereen heeft op de een of andere manier wel geld gebrek of andere problemen. Je voelt je aan de ene kant heel decadent met je prachtige camera en dure schoenen en de almachtige creditcard op zak. Ik realiseer me echter ook dat ik met al mijn goede bedoelingen nooit genoeg zal kunnen geven om ook maar een druppel te leveren voor de oceaan die nodig is om alle nood te ledigen.
Telkens moet ik denken aan die zin van Chaim Potok, de schrijver/ rabbi; 'red een kind en je red de mensheid'. Ik moet me dan ook maar concentreren op de dingen die wel kunnen. Moses en Violet wellicht een meer hoopvolle toekomst bezorgen. Een beetje bijdragen aan het huishouden van Charles en zijn familie zodat de ergste noden daar geledigd zijn. En verder, kijken of ik met mijn kennis en energie iets kan bijdragen aan deze samenleving op een manier die blijvend en contructief is.
Goede voornemens voor het nieuwe jaar dus. Wel anders dan de voornemens die ik normaal heb, wanneer ik in Nederland ben; vijf kilo afvallen, meer sporten, meer rust nemen, je kent dat wel. Nou laat die vijf kilo d'r maar op hoor! er zijn grotere prioriteiten!
Ik wens jou en iedereen die je lief is een heel goed 2005 en laten we hopen dat de wereld in dat jaar weer een beetje vreedzamer, rechtvaardiger en schoner wordt!
Vanmorgen was ik op een veld achter het postkantoor met Bernadette Heymans. Zij was er om voedsel aan de straatkinderen uit te delen. Die werden eerst in groepjes van telkens tien in een kring op de grond gezet en kregen toen rijst of ugali (maispap)met wat groente en vlees en een chapati (broodpannekoek).
Bernadette is betrokken bij allerlei 'vrouwenprojecten' in Kenya. Die produceren handwerkproducten die in Nederland en Belgie worden verkocht en van de winst wordt dan weer voedsel gekocht voor de allerarmsten.
Hier in Mombasa zie je veel mensen die op straat leven. Je herkend ze doordat ze erg vervuild zijn en vaak geen schoenen hebben, dus voeten die helemaal onder de zweren zitten. Als westerling die wel aan bedelaars gewend is, blijft het toch een hartverscheurend gezicht om jonge moeders en baby's zo te zien leven. Kinderen van amper drie die op soms agressieve manier bedelen of tieners die de hele dag met een plastic flesje met lijm onder hun neus rondlopen. Die armoede is nog een stuk erger dan de armoede die ik in Likoni zie. Daar hebben de mensen in ieder geval nog eten en kleding en een dak boven hun hoofd.
Soms bekruipt je een gevoel van absolute machteloosheid wanneer je denkt aan alle ellende waar je de hele dag inzit hier. Iedereen, echt iedereen heeft op de een of andere manier wel geld gebrek of andere problemen. Je voelt je aan de ene kant heel decadent met je prachtige camera en dure schoenen en de almachtige creditcard op zak. Ik realiseer me echter ook dat ik met al mijn goede bedoelingen nooit genoeg zal kunnen geven om ook maar een druppel te leveren voor de oceaan die nodig is om alle nood te ledigen.
Telkens moet ik denken aan die zin van Chaim Potok, de schrijver/ rabbi; 'red een kind en je red de mensheid'. Ik moet me dan ook maar concentreren op de dingen die wel kunnen. Moses en Violet wellicht een meer hoopvolle toekomst bezorgen. Een beetje bijdragen aan het huishouden van Charles en zijn familie zodat de ergste noden daar geledigd zijn. En verder, kijken of ik met mijn kennis en energie iets kan bijdragen aan deze samenleving op een manier die blijvend en contructief is.
Goede voornemens voor het nieuwe jaar dus. Wel anders dan de voornemens die ik normaal heb, wanneer ik in Nederland ben; vijf kilo afvallen, meer sporten, meer rust nemen, je kent dat wel. Nou laat die vijf kilo d'r maar op hoor! er zijn grotere prioriteiten!
Ik wens jou en iedereen die je lief is een heel goed 2005 en laten we hopen dat de wereld in dat jaar weer een beetje vreedzamer, rechtvaardiger en schoner wordt!
woensdag, december 29, 2004
Mombasa
Djambo! (Hallo!)
De eerste week in Kenya was een echte vakantie week. Eerst een paar dagen in Mombasa. Een drukke , hete en vaak vuile stad aan de Indische oceaan. Daar heb ik vorig jaar, tijdens mijn eerste bezoek aan Kenya, Charles Kogambi leren kennen. Hij is een man van 25 die is geboren en getogen in Mombasa, maar wiens familie oorspronkelijk uit de buurt van Kisumu komt. Hij is dus een Luo. Een stam van vissers en landbouwers uit het westen van Kenya. Charles heeft me enorm geholpen om contacten te leggen met onder andere de mensen van de Little Theater Club in Mombasa en ook heeft hij geduldig antwoord gegeven op mijn vaak zeer uiteenlopende vragen als; waar koop ik anti muggen crème, hoe zit het schoolsysteem in elkaar, hoe zou je de mentaliteit van de mensen beschrijven? Ook hebben we vaak gesprekken over hoe het leven in Kenya is voor de gemiddelde (=arme) Keniaan.
Dat het leven hier niet makkelijk is zie ik de hele dag om me heen. Ik logeer namelijk bij Charles in het zuiden van Mombasa, het deel dat Likoni heet. Likoni is nog net geen sloppenwijk, maar geen Nederlander zou hier vrijwillig gaan wonen. Het vuil wordt er niet regelmatig opgehaald, er is geen stromend water, de elektriciteit valt regelmatig uit en het is er druk, vies en niet altijd veilig. Dat ik hier als ‘Mzungu’ (witte) logeer baart dan ook nogal wat opzien.. Iedereen uit de buurt komt even nieuwsgierig op bezoek om uit te zoeken hoe dat zit.
Ik heb me voorgenomen om de eerste twee weken rustig aan te doen en een beetje op adem te komen van een wel heel drukke en gestresste periode in Nederland. Tijdens de kerstdagen zijn Charles en ik op ‘Safari’ gegaan naar Afrika’s grootste wildpark Tsavo East National Park. Safari betekent ‘reis’ in het Kiswahili, de taal van Oost Afrika. Tijdens deze reis zag ik de andere kant van Kenya. Luxueuze ‘lodges’, met schone, ruime, koele kamers. Rijen personeel, heerlijk eten en een werkelijk onvergetelijke kennismaking met de jungle. Olifanten, giraffen, antilopen, waterbuffels, slangen, leeuwen en luipaarden en dat alles in een betoverend landschap, dat het midden houdt tussen de Drentse heide en de bergen van de Provence. En dan die heerlijke geur van alle bloeiende bomen. Het was echt fantastisch!
Direct erna werden we verrast met een vloedgolf die dreigde de stranden en kust van Kenya te overspoelen. Gelukkig viel de schade in Mombasa erg mee. Alleen de veerboot ging wat onregelmatiger van Likoni naar de binnenstad en een aantal stranden waren voor een paar dagen afgesloten. In de rest van de wereld is de ramp een stuk groter!
Nu, twee dagen na kerst begin ik me wat meer te concentreren op mijn ‘werk’ deel van de reis. Vrijdag heb ik een ontmoeting met Bernadette Heijmans. Een Surinaams/ Nederlandse dame die van alles doet op het gebied van armenzorg en emancipatie van vrouwen, en een groot deel van het jaar in Mombasa woont. Ook hoop ik deze week de mensen van de Little Theater Club weer te ontmoeten om verder met ze te praten over eventuele samenwerking en eventueel gebruik te kunnen maken van hun netwerk. Ik heb nog tot 4 januari in Mombasa, dus me dunkt tijd genoeg om meer uit te zoeken.
Daarnaast gebruik ik mijn tijd hier vooral om veel te ‘leren’ over hoe het is om afrikaan in Afrika te zijn. Hoe het is om met een paar euro rond te komen, wat het is dat mensen hier ‘op de been’ en positief houdt en wat ik daar allemaal nog van kan leren.
Volgende week ga ik dan op weg naar Kisumu/ Dunga ter voorbereiding van het eerste project. Ik hoop daar wat onderzoek te kunnen doen en mijn lokale netwerk uit te breiden en te versterken. En natuurlijk wil ik heel graag de kinderen van Dunga weer ontmoeten. Vooral Moses en Violet natuurlijk. En ik verheug me op het samenzijn met Tonneke en het weerzien met John Raburu, die wijze man met wie ik vorig jaar een aantal goeie gesprekken heb gehad en wiens familie mij telkens weer verwende met heerlijke maaltijden en gezellig samenzijn. Tonneke heeft al voor onderkomen gezorgd in Dunga, dus ook daar zit ik weer midden in het echte Afrikaanse leven, dit maal op het platteland.
Dus graag tot later, wellicht pas weer in het nieuwe jaar. Vandaag vier ik mijn 42ste verjaardag in de zon op het stralend witte strand van Mombasa Noord en daarna gaan we op bezoek bij Steve die toevallig op de zelfde dag jarig is als ik en ons heeft uitgenodigd voor koffie. Oud en nieuw word hier, net als in Europa, uitgebreid gevierd met een avondje uit in de disco. En als dat alles weer achter de rug is kruip ik weer achter de computer. Tot dan.
Kwaherini! (tot ziens!)
De eerste week in Kenya was een echte vakantie week. Eerst een paar dagen in Mombasa. Een drukke , hete en vaak vuile stad aan de Indische oceaan. Daar heb ik vorig jaar, tijdens mijn eerste bezoek aan Kenya, Charles Kogambi leren kennen. Hij is een man van 25 die is geboren en getogen in Mombasa, maar wiens familie oorspronkelijk uit de buurt van Kisumu komt. Hij is dus een Luo. Een stam van vissers en landbouwers uit het westen van Kenya. Charles heeft me enorm geholpen om contacten te leggen met onder andere de mensen van de Little Theater Club in Mombasa en ook heeft hij geduldig antwoord gegeven op mijn vaak zeer uiteenlopende vragen als; waar koop ik anti muggen crème, hoe zit het schoolsysteem in elkaar, hoe zou je de mentaliteit van de mensen beschrijven? Ook hebben we vaak gesprekken over hoe het leven in Kenya is voor de gemiddelde (=arme) Keniaan.
Dat het leven hier niet makkelijk is zie ik de hele dag om me heen. Ik logeer namelijk bij Charles in het zuiden van Mombasa, het deel dat Likoni heet. Likoni is nog net geen sloppenwijk, maar geen Nederlander zou hier vrijwillig gaan wonen. Het vuil wordt er niet regelmatig opgehaald, er is geen stromend water, de elektriciteit valt regelmatig uit en het is er druk, vies en niet altijd veilig. Dat ik hier als ‘Mzungu’ (witte) logeer baart dan ook nogal wat opzien.. Iedereen uit de buurt komt even nieuwsgierig op bezoek om uit te zoeken hoe dat zit.
Ik heb me voorgenomen om de eerste twee weken rustig aan te doen en een beetje op adem te komen van een wel heel drukke en gestresste periode in Nederland. Tijdens de kerstdagen zijn Charles en ik op ‘Safari’ gegaan naar Afrika’s grootste wildpark Tsavo East National Park. Safari betekent ‘reis’ in het Kiswahili, de taal van Oost Afrika. Tijdens deze reis zag ik de andere kant van Kenya. Luxueuze ‘lodges’, met schone, ruime, koele kamers. Rijen personeel, heerlijk eten en een werkelijk onvergetelijke kennismaking met de jungle. Olifanten, giraffen, antilopen, waterbuffels, slangen, leeuwen en luipaarden en dat alles in een betoverend landschap, dat het midden houdt tussen de Drentse heide en de bergen van de Provence. En dan die heerlijke geur van alle bloeiende bomen. Het was echt fantastisch!
Direct erna werden we verrast met een vloedgolf die dreigde de stranden en kust van Kenya te overspoelen. Gelukkig viel de schade in Mombasa erg mee. Alleen de veerboot ging wat onregelmatiger van Likoni naar de binnenstad en een aantal stranden waren voor een paar dagen afgesloten. In de rest van de wereld is de ramp een stuk groter!
Nu, twee dagen na kerst begin ik me wat meer te concentreren op mijn ‘werk’ deel van de reis. Vrijdag heb ik een ontmoeting met Bernadette Heijmans. Een Surinaams/ Nederlandse dame die van alles doet op het gebied van armenzorg en emancipatie van vrouwen, en een groot deel van het jaar in Mombasa woont. Ook hoop ik deze week de mensen van de Little Theater Club weer te ontmoeten om verder met ze te praten over eventuele samenwerking en eventueel gebruik te kunnen maken van hun netwerk. Ik heb nog tot 4 januari in Mombasa, dus me dunkt tijd genoeg om meer uit te zoeken.
Daarnaast gebruik ik mijn tijd hier vooral om veel te ‘leren’ over hoe het is om afrikaan in Afrika te zijn. Hoe het is om met een paar euro rond te komen, wat het is dat mensen hier ‘op de been’ en positief houdt en wat ik daar allemaal nog van kan leren.
Volgende week ga ik dan op weg naar Kisumu/ Dunga ter voorbereiding van het eerste project. Ik hoop daar wat onderzoek te kunnen doen en mijn lokale netwerk uit te breiden en te versterken. En natuurlijk wil ik heel graag de kinderen van Dunga weer ontmoeten. Vooral Moses en Violet natuurlijk. En ik verheug me op het samenzijn met Tonneke en het weerzien met John Raburu, die wijze man met wie ik vorig jaar een aantal goeie gesprekken heb gehad en wiens familie mij telkens weer verwende met heerlijke maaltijden en gezellig samenzijn. Tonneke heeft al voor onderkomen gezorgd in Dunga, dus ook daar zit ik weer midden in het echte Afrikaanse leven, dit maal op het platteland.
Dus graag tot later, wellicht pas weer in het nieuwe jaar. Vandaag vier ik mijn 42ste verjaardag in de zon op het stralend witte strand van Mombasa Noord en daarna gaan we op bezoek bij Steve die toevallig op de zelfde dag jarig is als ik en ons heeft uitgenodigd voor koffie. Oud en nieuw word hier, net als in Europa, uitgebreid gevierd met een avondje uit in de disco. En als dat alles weer achter de rug is kruip ik weer achter de computer. Tot dan.
Kwaherini! (tot ziens!)
dinsdag, december 14, 2004
Creative Relief for East Africa
Deze website is een reisverslag een informatiebron een communicatie middel en nog veel meer ineen. Hier vind je informatie over het initiatief 'Creative Relief for East Africa' of 'Msaada Asili Kwa Afrika Mashariki' in het Kiswahili.
Het idee voor dit initiatief is geboren uit een ontmoeting die ik had met Tonneke Esman die in Dunga, een klein vissersdorp in west Kenia aan het Victoriameer, betrokken is bij allerlei projecten voor en met de plaatselijke bevolking. Zij heeft daar samen met een plaatselijke organsatie 'Dunga Development' een informal school voor de allerarmste, vaak verweesde, kinderen opgezet en een sponsorprogramma voor die kinderen die thuis niet de middelen hebben voor zelfs de allereerste levensbehoeften als eten en kleding.
In Amsterdam ben ik in het dagelijks leven werkzaam in de kunsteducatie onder andere bij Kunstweb, de Muziekschool Amsterdam, de Voortgezette Opleiding Docent Dansexpressie(VODD) en de Theater Organisatie voor Vluchtelingen kinderen (TOV). Het leek Tonneke een goed idee wanneer ik eens naar Dunga zou komen om een kunsteducatie project (muziektheater voorstelling maken) op te zetten en uit te voeren voor en met de bijna 200 kinderen van 'haar' informal school.
In de winter van 2003 heb ik de stoute schoenen aangetrokken en ben op reis gegaan naar Kenia. Het land van de wilde en ongerepte natuur en de prachtige mix van arabische, indiase en afrikaanse invloeden.
Eerst een week naar Mombasa aan de Indische Oceaan, toen naar Malindi, een badplaats ten noorden van Mombasa. Toen naar Lamu, een prachtig verstild eiland voor de kust met een lange islamitische traditie en toen naar Nairobi; enorm, vervuild en gevaarlijk (Nairobbery).
Daarna heb ik twee weken bij Tonneke in Dunga gelogeerd en met de plaatselijke bevolking gesproken. Het dorpshoofd, de notabelen van het dorp, de docenten van de school en verder met de kinderen, waaronder Moses en Violet, twee kinderen uit één gezin die hun vader en moeder aan AIDS zijn kwijtgeraakt en nu bij hun grootmoeder 'aunt Margaret' van rond de 60 en 9 andere verweesde neefjes en nichtjes en hun oom Amos van 22 in een eenvoudige hut wonen aan het meer.
Moses en Violet worden gesponsord via de stichting Dunga Development en kunnen dus naar school, krijgen iets te eten en op tijd nieuwe kleren en een extraatje. Ik draag daar elke maand een bedrag aan bij en vond het geweldig om te zien dat mijn bescheiden bijdrage voor die kinderen een wereld van verschil maakt. Waarom doet niet iedereen in het rijke westen dat?
Teruggekomen in Nederland was ik natuurlijk vol indrukken en verhalen en broedde ik het idee om terug te gaan en ook daadwerkelijk een project in Dunga op te zetten verder uit. Ik mailde iedereen die ik in mijn persoonlijke en professionele netwerk kende en vormde een support groep van een aantal mensen die samen met mij het idee verder uitwerkt.
Nu ga ik dan voor de tweede keer naar Afrika. Met een opdracht om te onderzoeken wat de kinderen/ bewoners van Dunga werkelijk bezighoudt. Waarover een kunsteducatief project, zoals bijvoorbeeld een muziektheatervoorstelling met alle kinderen van de school, zou kunnen gaan. Welke methodieken we zouden kunnen hanteren en hoe we er voor kunnen zorgen dat er een duurzaam resultaat wordt bereikt.
Op deze website wil ik je verslag doen van mijn reis naar Mombasa, Dunga en Nairobi. Vertellen over mijn indrukken, ontmoetingen en avonturen. Ik hoop dat ik je daardoor een beetje deelgenoot kan laten zijn van mijn droom. De droom om in het leven van de kinderen in Dunga net even het verschil te maken tussen overleven en leven!
Ben Hekkema, Amsterdam 13 december 2004
Het idee voor dit initiatief is geboren uit een ontmoeting die ik had met Tonneke Esman die in Dunga, een klein vissersdorp in west Kenia aan het Victoriameer, betrokken is bij allerlei projecten voor en met de plaatselijke bevolking. Zij heeft daar samen met een plaatselijke organsatie 'Dunga Development' een informal school voor de allerarmste, vaak verweesde, kinderen opgezet en een sponsorprogramma voor die kinderen die thuis niet de middelen hebben voor zelfs de allereerste levensbehoeften als eten en kleding.
In Amsterdam ben ik in het dagelijks leven werkzaam in de kunsteducatie onder andere bij Kunstweb, de Muziekschool Amsterdam, de Voortgezette Opleiding Docent Dansexpressie(VODD) en de Theater Organisatie voor Vluchtelingen kinderen (TOV). Het leek Tonneke een goed idee wanneer ik eens naar Dunga zou komen om een kunsteducatie project (muziektheater voorstelling maken) op te zetten en uit te voeren voor en met de bijna 200 kinderen van 'haar' informal school.
In de winter van 2003 heb ik de stoute schoenen aangetrokken en ben op reis gegaan naar Kenia. Het land van de wilde en ongerepte natuur en de prachtige mix van arabische, indiase en afrikaanse invloeden.
Eerst een week naar Mombasa aan de Indische Oceaan, toen naar Malindi, een badplaats ten noorden van Mombasa. Toen naar Lamu, een prachtig verstild eiland voor de kust met een lange islamitische traditie en toen naar Nairobi; enorm, vervuild en gevaarlijk (Nairobbery).
Daarna heb ik twee weken bij Tonneke in Dunga gelogeerd en met de plaatselijke bevolking gesproken. Het dorpshoofd, de notabelen van het dorp, de docenten van de school en verder met de kinderen, waaronder Moses en Violet, twee kinderen uit één gezin die hun vader en moeder aan AIDS zijn kwijtgeraakt en nu bij hun grootmoeder 'aunt Margaret' van rond de 60 en 9 andere verweesde neefjes en nichtjes en hun oom Amos van 22 in een eenvoudige hut wonen aan het meer.
Moses en Violet worden gesponsord via de stichting Dunga Development en kunnen dus naar school, krijgen iets te eten en op tijd nieuwe kleren en een extraatje. Ik draag daar elke maand een bedrag aan bij en vond het geweldig om te zien dat mijn bescheiden bijdrage voor die kinderen een wereld van verschil maakt. Waarom doet niet iedereen in het rijke westen dat?
Teruggekomen in Nederland was ik natuurlijk vol indrukken en verhalen en broedde ik het idee om terug te gaan en ook daadwerkelijk een project in Dunga op te zetten verder uit. Ik mailde iedereen die ik in mijn persoonlijke en professionele netwerk kende en vormde een support groep van een aantal mensen die samen met mij het idee verder uitwerkt.
Nu ga ik dan voor de tweede keer naar Afrika. Met een opdracht om te onderzoeken wat de kinderen/ bewoners van Dunga werkelijk bezighoudt. Waarover een kunsteducatief project, zoals bijvoorbeeld een muziektheatervoorstelling met alle kinderen van de school, zou kunnen gaan. Welke methodieken we zouden kunnen hanteren en hoe we er voor kunnen zorgen dat er een duurzaam resultaat wordt bereikt.
Op deze website wil ik je verslag doen van mijn reis naar Mombasa, Dunga en Nairobi. Vertellen over mijn indrukken, ontmoetingen en avonturen. Ik hoop dat ik je daardoor een beetje deelgenoot kan laten zijn van mijn droom. De droom om in het leven van de kinderen in Dunga net even het verschil te maken tussen overleven en leven!
Ben Hekkema, Amsterdam 13 december 2004
reageren; mailto:ben.hekkema@gmail.com
Abonneren op:
Posts (Atom)