Cre8 in school.

We zijn begonnen met de voorlichting activiteiten op scholen in Nederland. Op vier scholen voor basisonderwijs (PO) en drie scholen voor voortgezet onderwijs (VO) gaan we in de zomer en het najaar langs om met de kinderen te praten over Afrika, Nederland, Cre8 East Africa en het project in Dunga.




Elke school houdt een weblog bij met commentaren van de kinderen, foto materiaal en andere zaken die van belang zijn voor het project. Het is ook de bedoeling dat de kinderen op de een of andere manier communiceren met de kinderen in Kenia. Nu, met de kinderen in Dunga , of in de toekomst wellicht bij andere projecten. We zijn al met onze voorlichtings 'lessen' op een aantal scholen langs geweest en telkens viel op dat de kinderen buitengewoon betrokken waren bij de onderwerpen, genuanceerd meedachten en eigenlijk veel meer aankonden dan we van te voren hadden gedacht. Een mooi begin dus.

Volgend jaar gaan we deze tak van de organisatie uitbeiden met meer activiteiten en scholen door heel Nederland.

Lees meer over deze activiteiten op

www.cre8inschool.blogspot.com
www.dorusrijkersschool.blogspot.com
www.paltrokschool.blogspot.com
www.montessorischool-boz.blogspot.com
www.cre8eastafrica.org

Hongersnood

Mijn gedachten zijn vaak bij de kinderen in Oost Afrika die op het moment moeten lijden onder de vreselijke droogte.

11 miljoen mensen worden met de dood bedreigd door het uitblijven van de regen, nu al drie jaar op rij. Ook als het nu gaat regenen zullen toch nog velen sterven voor wie het te laat is. Veel families zijn alles wat ze aan vee en voedsel hadden kwijt en het duurt jaren voor ze dat weer kunnen gaan opbouwen.

Kinderen op weg om water te halen.

Deze foto is van Ernst Schade, gemaakt in Mozambique

Cre8, het echte werk

Het echte werk voor Cre8 kan gaan beginnen. Steeds groter groeit de organisatie en steeds drukker wordt het werk. We hebben de algemene projectgroep die zowel het project in Kenya als de voorlichting in Nederland voorbereid . We hebben een projectgroep die het pilot project in Dunga verder uitwerkt en straks samen met de Keniaanse groepsleden gaat uitvoeren. We hebben de voorlichtingsgroep die op verschillende scholen in Nederland voorlichting gaat geven over Cre8, het project, de vraagstukken en de relatie tussen Kenia en Nederland.

Al die verschillende groepen en activiteiten moeten worden gecoördineerd en onderling verbonden en dat vergt steeds meer werk en mensen. het hebben van een website die regelmatig wordt bijgehouden is een groot voordeel. hier vindt iedereen relevante informatie en de website zou in de toekomst moeten gaan dienen als een platvorm voor medewerkers, vrijwilligers en betrokkenen. Misschien krijgen we straks ook een centrale medewerker die administratieve en organisatorische ondersteuning gaat bieden en de dagelijkse werkzaamheden als het beantwoorden van mail en telefoon en het nodige uitzoekwerk voor de projectgroepen kan gaan doen.

Één van de meest ingewikkelde zaken is het opzetten van een goed support en donor netwerk. Mensen die betrokken zijn bij de organisatie en die bereid zijn om energie en geld in de activiteiten te steken. Bijvoorbeeld door een donordiner te organiseren of een geldinzameling via een school of organisatie of een telefonische en/ of schriftelijke donoren werving of..... tja hoe pak je dat nu aan?

Ik hoop binnenkort eens wat mensen te vinden die ons daarbij kunnen ondersteunen. Slimme marketing mensen en enthousiaste fondsenwervers die hun handen uit de mouwen willen steken. Er is al een heleboel geld bij elkaar gehaald door enthousiastelingen uit mijn eigen netwerk. Moeders van leerlingen in Uitgeest, kinderen van de MusicalClass in Amsterdam Noord, vrienden en familie en binnenkort hopelijk ook via de inzameling bij mijn dansschool voorstelling in Alkmaar. Hoe meer geld we zelf bij elkaar weten te sprokkelen hoe meer geld de grote organisaties bereid zijn bij te dragen en hoe beter wij ons kunnen voorbereiden op het werk in Kenia en Nederland.

Malindi, klein paradijs aan de indische oceaan

 

Schandaal

Terug uit Kenya, van 40 graden naar vriesweer en sneeuw, het valt niet mee. Het was een korte en heftige vakantie in de zon. Ontspannen maar tegelijk ook inspannend vanwege de hitte en het gedoe van reizen in een land met slechte wegen en minibusjes. Maar van de zon, de vriendelijke mensen en de witte stranden bij een goed hotel heb ik wel erg genoten.

Ondertussen veel kranten gelezen en naar het nieuws gekeken en me verbaasd over waar de Kenyanen zich vooral druk lijken te maken. Dat is namelijk niet de steeds verder uit de hand lopende AIDS crises in grote delen van Kenya, niet de water en hongersnood in het noorden van het land, maar vooral de corruptie schandalen en politieke spelletjes van de heren (en enkele dames) politici in Nairobi.

Kenya heeft sinds enkele jaren een goed functionerende pers en dat zullen ze weten ook. Iedereen die het kan betalen verslindt de krant (à 35 shilling) en kijkt naar het nieuws in het Kiswahil en in het Engels (thuis of in het café). Quotes van politici die elkaar beschuldigen van illigale praktijken, weer nieuwe feiten van het zoveelste corruptie schandaal en dat alles gelardeerd met wat lokaal nieuws, een ongeluk, een overval een verkrachting.

Ik was eigenlijk geschokt dat er niet meer te vertellen was over hoe de overheid de droogte en honger in Kenya denkt aan te gaan pakken. Nu en op de lange termijn. Wel was er een (buitenlandse) bijdrage over de ontbossing en daarbij horende verdroging van het Keniaanse landschap te zien op een avond. Maar dat er nu een gedegen en structurele aanpak was van de eigen politiek, desnoods een minister of staatssecretaris die op zijn minst een plan had. Ik heb er niet veel van gemerkt. Het ging continue over de schandalen en schandaaltjes en wat deze of gene bobo er over te zeggen had.

Een beetje moedeloos werd ik er van. Eigenlijk hoop ik dan nog dat er toch ergens iemand op enig moment met een 'plan' zal komen. Een verstandig politicus die niet alleen maar uit is op het eigen gewin. Per slot van rekening was het toch een Keniaanse minister, een vrouw, die de Nobelprijs heeft gewonnen voor een ecologisch onderwerp en bijbehorend plan. Maar in de pers was van dat alles weinig te merken.

Ach , in de Nederlandse politiek gaat het meestal ook niet over de echte issues. Een schrale troost; blijkbaar werkt het in een democratie zo. Maar vrolijk wordt je er niet van....... De dag na mijn terugkeer werd een persbureau/ redactie van één van de meest kritische kranten/ tv stations door de politie 'overvallen' en vernield en kregen de medewerkers een pak rammel. Ook qua 'democratie' moeten we nog even geduld hebben in het Kenya van Kibaki lijkt het.

Een fijne vakantie?

Nog een kleine week en dan ga ik weer naar Kenya. Voor het eerst niet om er te onderzoeken, voorbereiden en te werken maar dit keer alleen voor een korte vakantie. En dat is wat me nu even heel erg dwars zit.

Naar een land als Kenya gaan, gewoon voor een vakantie, da's eigenlijk te gek voor woorden. 1000 euro uitgeven (ticket + verblijf voor 10 dagen) in een land waar dat voor veel mensen nog niet eens een jaarinkomen is. In een land waar veel mensen op dit moment honger, dorst en moordende armoede kennen. Het is decadent. Maar ik kan natuurlijk ook lekker naar Miami, of Aruba, of weet ik veel waar de zon schijnt en het eten goed is vliegen en dan geef ik mijn geld niet uit aan een economie die het goed kan gebruiken en houdt ik niet voeling met een land dat ik als een 'thuis' ben gaan beschouwen. Het is een duivels dilemma.

Ik weet het.......Ik moet gewoon gaan en me niet zo aanstellen. Ik moet aan mezelf denken en gewoon eens even een tijdje er tussen uit en ik heb daar veel meer dan alleen zon, zee en rust waar ik nu behoefte aan heb. Dus ik ga! maar met gemengde gevoelens.

Ik verbaas me er vaak over hoe mensen reageren wanneer ze horen dat ik, met anderen, een organisatie en een project heb opgezet in Kenya. Er is bewondering, scepsis en ook een beetje argwaan. Waarom zou iemand dat doen. Wat is mijn persoonlijk belang erbij. Gaat dat wel lukken? Is dat niet weer zo'n kansloos goed bedoeld maar gedoemd om te mislukken idee van een bevlogen , maar ietwat naieve idealist?

Dat zou allemaal kunnen denk ik vaak en die twijfel is best gezond. Maar ook hier is weer dat duivelse dilemma; ik kan ook niets doen, de andere kant uitkijken, gewoon doorgaan met leven in het goed georganiseerde Nederland en zo nu en dan een donatie voor een goed doel (en dat zijn er veel!). Maar blijkbaar zit dat niet in me, is dat niet genoeg, wil ik meer. De aard van het beestje? De tijdsgeest? Ik weet het niet. Vraag het me over 30 jaar nog eens en wellicht heb ik dan een antwoord. Het is niet het heilige moeten, maar wat mij betreft moet het wel.

VLNR Amos, ik en Moses op de visafslag in Dunga Beach

Moses in de tuin voor zijn huis

 

Het hijsen van de vlag op het schoolplein, om 8 uur 's ochtends

Kinderen in Dunga, zomer 2005

 

2006

Het huidige jaar loopt op zijn einde. Buiten sneeuwt het hevig en binnen staat de thermostaat op 21 en de waterkoker te pruttelen voor thee. Ik heb de kerstdagen heel ontspannen doorgebracht met familie en vrienden. Eigenlijk heel fijn. Mijn gedachten waren vaak bij Kenya, Mombasa, Dunga. De plaatsen waar ik de afgelopen jaren met kerst heb doorgebracht. De zon de sfeer en de geur van Kenya kon ik soms bijna 'voelen'.

Over twee dagen ben ik 43 jaar oud en begint bijna alweer een nieuw jaar. 2006. Zal dit het jaar zijn waarin het eindelijk tot de wereld doordringt dat er een paar grote problemen op te lossen zijn waar we met z'n allen verantwoordelijk voor zijn? Zal dat de grote ommekeer geven in de benadering van het vervuiling en het armoede probleem. Zal er een medicijn tegen AIDS worden uitgevonden dat betaalbaar is voor iedereen? Of komen er eerst nog een heleboel rampen en epidemieën, vóór we met z'n allen echt beseffen dat het anders moet. Als het dan nog anders kan.

Persoonlijk begin ik het nieuwe (en eindig het oude) jaar met een tevreden gevoel. Ondanks alle hectiek en onzekerheid van de afgelopen 12 maanden (werk enzo) is het CRE8 gelukt om van een individueel idee en droom naar een concreet plan, een organisatie te groeien en geld te krijgen voor het eerste 'pilot project'. Dankzij de inzet van een groep geweldige mensen om me heen is het gelukt!

2006 wordt een spannend jaar waarin ik alles op alles wil zetten om het project in Dunga tot een goed resultaat te leiden en van deze ervaring voldoende te leren om naar een volgende en een volgende te gaan. Het is niet makkelijk om in je spaarzame vrije tijd en op zo'n grote afstand van de doelgroep iets op te zetten. Het zal ook niet makkelijk zijn om het uit te voeren. Maar ik blijf er in geloven dat wanneer je echt een opbouwende bijdrage aan de wereld wil leveren je dat moet doen vanuit je kracht en je kennis. En in mijn geval is dat kunsteducatie.

Binnenkort (medio januari) lanceren we een website waarop alles over CRE8 en het pilot project in Dunga te vinden zal zijn www.cre8eastafrica.org . Niet alleen is hier van alles te vinden over CRE8 maar hopelijk zal de website in de toekomst ook als spreekbuis fungeren voor kinderen en volwassenen die bij de projecten betrokken zijn, zowel in Oost Afrika als in Nederland.

Er is veel gebeurd in 2005. Er zal vast veel gebeuren in 2006.

Maar wat er ook gebeurd. Maak er een fantastisch jaar van!!

De beste wensen!?

Hongersnood in Noord Kenya. Politieke onrust in het land en geen uitzicht op een stabiele ontwikkeling op korte termijn. Ziekte, armoede, gebrek aan mogelijkheden en niet allleen in Kenya.

Het spijt me voor al die mensen die vinden dat de kersttijd zo gezellig is en dat onderstrepen met grote hoeveelheden eten en kaarslicht. Ik waardeer het hoor en zal er dit jaar ook weer gewoon aan mee doen, maar m'n hart is nu even ergens anders.

Ik geloof niet dat het wat uit zal maken maar ik zal het gesprek over het onrecht dat mensen elkaar over de wereld aandoen ook tijdens de komende kerstdiners niet schuwen. Ik zal er ook op blijven hameren dat het echt anders kan en dat deze wereld beter kan, te beginnen bij jezelf. Jammer dan van al die mensen die het liefs achter de kerstboom zouden willen schuilen met een flinke bel cognac en een Sisi film.

Je hoort het al, wannneer je een 'gezellige' kerst wil, moet je mij vooral niet uitnodigen. Het is niet aan mij besteed, dat opgeklopte kerstgedoe. Slechte timing ook zo'n feest waarbij je van alles moet aan het einde van een periode waarin langzaam al je energie wordt opgeslurpt door hard werken (alles nog even afronden voor het einde van het jaar) en korter wordende dagen met grijze luchten.

De afgelopen twee kerstperiodes was ik in Kenya. Ik zou er heel wat voor over hebben om daar nu even te zijn. Gewoon met een gebakken kippetje, als hoogtepunt van het culinaire jaar en een wandeling langs het strand met een cola op het terras. Enigszins onpasselijk wordt ik van alle weelde en overdaad hier en dan vooral van het feit dat ik me er zelf ook niet aan kan onttrekken.

Misschien m'n hele leefstijl omgooien en op 'minimaal' gaan leven? Ik denk niet dat ik het kan, daarvoor zit de westerse consumptie verslaving te diep. Misschien bewuster en kritischer met de keuzemogelijkheden omgaan. Me niet schuldig voelen wannneer dat niet altijd goed gaat en gewoon genieten van wat ik heb en de kansen die ik krijg? Inclusief de kans om eens lekker een dag te schuilen achter de kerstboom met een cognacje en een kerstfilm ('nowhere in africa' dan).

Kerst, een germaans feest met een christelijk jasje. Vooral een feest om even stil te staan bij al je twijfels en vragen. Met elkaar en toch ook een beetje alleen.

Ik wens je een heerlijke kersttijd en alle goeds voor 2006.

SponsorVader

Sinds een paar jaar ben ik nu, via een sponsorschap verbonden met Moses. Op zich een goed gevoel om zo concreet iets te kunnen betekenen voor iemand in zulke moeilijke omstandigheden als hij En met hem heb ik het denk ik ook erg goed getroffen omdat hij zo bescheiden, integer en gemotiveerd is. Ik voel me met hem verbonden door mjn maandelijkse bijdrage en daarmee de bijdrage die ik lever aan zijn leven nu en in de toekomst maar ook door het min of meer misplaatste vader gevoel dat ik er een bij heb. Dat gevoel is misplaatst en niet terecht, want ik ben zijn vader in de verste verte niet, maar op mijn leeftijd en in mijn positie gebeurd dat toch een beetje ondanks dat.

Gisteren kreeg ik een E-mail van zijn oom Amos die me schreef dat Moses (alweer) ziek is. Gelukkig zorgt Tonneke voor hem in het verre Dunga. Maar ik maak me meteen enorme zorgen. Wat is er precies aan de hand? Hopelijk niets ernstigs. Moet ik meer geld sturen? het enige dat ik kan doen nietwaar. Ik voel nu de enorme afstand vooral omdat het zo moeilijk is om de goede informatie te krijgen.

Zo's sponsor relatie is natuurlijk op een heleboel aannames en min of meer terechte of onterechte emotionele illusies gebaseerd. ik vind het een aardig en schrander joch en hij kan het geloof ik ook wel met mij vinden. Maar zou dat ook zo zijn als we niet door het lot en de financiële relatie aan elkaar verbonden waren geweest? En wat als mijn vaderlijke gevoelens ruimschoots bevredigd zouden zijn geweest door een schare eigen kinderen. Zou ik dan ook zo gemotiveerd zijn geweest om een kind in de derde wereld onder mijn financiële hoede te nemen? Misschien niet.

In ieder geval doet het me goed om iets te doen aan het onrechtvaardige feit dat ik/ wij het hier walgelijk goed hebben en hij/ zij daar moeten afzien. Het is onrechtvaardig, misschien zelfs vermijdbaar maar niet in mijn eentje op te lossen en om die frustratie een beetje te verzachten is zo'n sponsorrelatie zo slecht nog niet.

Geboorte

Hier is'ie dan. Het logo van onze stichting Cre8 East Africa. Een kinderhoofdje, Oost Afrika, de naam de kleuren. Helemaal goed.

Ik ben de trotse 'vader' van deze baby en hoop dat hij snel mag uitgroeien tot een productieve en gezonde organisatie die nog veel mooie en spannende dingen gaat doen in Oost Afrika en Nederland.

Binnenkort volgt onze website www.cre8eastafrica.org en nog veel meer!

Ver Weg

Terug in Nederland, alweer een tijdje, en Afrika is heel ver weg. Ik mis Kenya echt elke dag. De kleuren, de natuur, de geuren, de mensen, de muziek, het eten, de sfeer. Alles behalve de armoede. Nederland is wat dat betreft echt een eiland van welvaart, overvloed en gezapigheid. ook lekker op zijn tijd.

Er is ondertussen een hele boel gebeurd. Met mij. Nieuwe baan, heel veel gedoe met instanties, solliciteren en afbouw van oude opdrachten. Ik zal je er niet mee vermoeien. Maar door alle professionele perikelen is het project in Afrika de laatste twee maanden een beetje in de verdrukking gekomen. Ik heb dan ook besloten om niet in december naar Dunga te vertrekken, maar in augustus 2006. Dat geeft mij en de stichting (CRe8 East Afrika) de gelegenheid om de zaak goed voor te bereiden en de financieën, website en wat er niet al meer is, op orde te krijgen.

Een dergelijk project voorbereiden is een leerschool op zichzelf. Zelden ben ik duidelijker geconfronteerd met mijn eigen mogelijk- en onmogelijkheden. Ook de vraag; 'waarom wil ik dit eigenlijk?', is er één die me telkens weer door mijn kop schiet. Is het mijn socialistische inborst, mijn missie drang, oprechte belangstelling voor de mensen en de cultuur van Oost Afrika, de hang naar het uitdagende, excentrieke, onbekende? Ik weet het niet. Van alles een beetje denk ik. Sommige zaken daarvan zijn goed en productief, anderen zitten eigenlijk alleen maar in de weg.

Het helpt ook wel om verliefd te zijn. in een eerder artikel vertelde ik al dat ik verliefd was geworden op de mensen en het land. En dat ben ik nog steeds. Het is niet meer de blinde liefde van het begin, maar wel een intens 'houden van' dat mij voortstuwd en me naar meer doet verlangen. En om zo ver weg te zijn van waar je van houdt, dat doet pijn, pijn die ik elke dag even voel.

Even helemaal niets, zonsondergang in Kiboko Bay, Victoriameer 

Zonnekoker (bakt een cake) 

Dansvoorstelling door de kinderen van de school in Dunga 

Kunstwerk van een kind uit de sloppen van Nairobi 

Weer een nieuw graf