vrijdag, mei 28, 2010
Op naar Kilimanjaro!
Nog twee weken en dan gaan we voor ons vierde project naar Tanzania. Een project van vier weken dit keer. We maken een voorstelling met 50 kids uit Moshi en Arusha. Straatkinderen, ex- straatkinderen en kinderen uit de gemeenschap die nog wel thuis wonen of in opvanggezinnen. Ik kijk er enorm naar uit. Het was vorig jaar Juni zo'n feest om met deze groep te werken! Creatief, gemotiveerd en ontzettend aardig, zeg maar lief.... Ik zie er tegen op om vier weken keihard aan de slag te gaan in de tropen na een lang jaar van hard werken in Amsterdam. Maar het gaat vast heerlijk worden en al is het geen vakantie het is in ieder geval heel anders dan de dagelijkse routine van fietsen, praten en leven in de grote stad. Ik ga proberen om nu en dan eens wat op deze blog te zetten of op facebook en misschien lukt het me zelfs om nu en dan wat video of foto's op te laden.
woensdag, juli 15, 2009
Chill out in Nairobi
Een kille woensdagochtend in Nairobi, Liberty Centre. Ik ben op het kantoor van Yaden (youth, arts, development and entrepreneurship initiative) en terwijl ik dit schrijf kijk ik terug op twee turbulente projectweken. In deze twee weken heb ik heel veel mensen ontmoet, lol gehad, mooie voorstellingen gezien en ontroerende verhalen gehoord. Ik neem vandaag om er even van bij te komen.
In oktober 2008 besloot Cre8 East Africa om samen met Yaden een project op te zetten in Moshi in opdracht van en in samenwerking met een centrum voor straatkinderen; Mkombozi. Mkombozi wilde de meer dan vijftig jongens die ze huisvesten plus een aantal straatjongens en meisjes uit de gemeenschap een vakantie project laten doen waarbij ze een theatervoorstelling zouden maken over hun eigen leven en de zaken die ze als (ex)straatkinderen tegenkomen en hen laten optreden voor de gemeenschap. Cre8 zou zorgen voor de projectorganisatie, een deel van de financiering en voor een groep Nederlandse jongeren die met de Tanzaniaanse jongeren zouden uitwisselen in het kader van een Xplore project.
Cre8 ging aan de slag met het voorbereiden van een project en het werven van fondsen. We zouden drie weken in Juni 2009 gaan werken met een groep Oost Afrikaanse kunstenaars en een aantal voorstellingen geven in Moshi, Arusha en eventueel Nairobi (tijdens het Yaden ‘We Can’ festival).Maar de credit crunch gooide roet in het eten. Het bleek ondoenlijk te zijn om op tijd de financien rond te krijgen. Fondsen waren zeer terughoudend bij het toekennen van bijdragen en de donaties van particulieren waren niet genoeg om het project in zijn volle omvang te kunnen uitvoeren.
Plan B dus. We besloten toch in Juni naar Moshi te vertrekken en er in ieder geval een start te maken en een aantal workshops aan te bieden. Daarnaast wilden we door het jaar heen nog een aantal activiteiten uitvoeren en vervolgens in Juni 2010 een groter project, nu wel van twee of drie weken. Yaden zou voor een deel van de docenten en de vervolgactiviteiten zorgdragen. Optreden in Nairobi was wegens de financien niet mogelijk maar we zouden wel een optreden verzorgen in Moshi, op het terrein van Mkombozi, voor bezoekers uit de gemeenschap. Een klein project dus.
Het heeft heel anders uitgepakt. We zijn weliswaar begonnen met het project zoals we het hadden bedacht, maar uiteindelijk hebben de kinderen niet alleen opgtreden op het Mkombozi centrum, maar werden ze door de gemeenschap uitgenodigd om het optreden nog eens te herhalen op een andere lokatie in Moshi en daarna is een deel van de kinderen naar Bagomoyo gegaan om daar op te treden voor een publiek van meer dan 3000in het TAEFF (talent, artists, exchange & forum festival) georganiseerd door Yaden en BMC (Baganoyo Mwangaza Centre). Een groep artiesten van het BMC was naar Moshi gekomen om samen met Sami (regie), Annemiek (film en fotografie), Dina (traditionele dans) en mijzelf (dans en coordinatie)de workshops te verzorgen. Voor ons een goede aanvulling van het team, want zij brachten vooral muziek, acrobatiek en tanzaniaanse dans in en voor hen een goede manier om te leren over ons aanpak, methodiek. De Bagamoyo groep en de groep van Cre8 vormden zonder problemen meteen een hecht team en maakte met de groep enthousiaste jongeren in vier dagen een prachtige voorstelling ‘ jukwa la sanaa’ , platform voor talent.
De Bagamoyo groep werkt nauw samen met Yaden om in Bagamoyo, het kunstencentrum voor Tanzania een netwerkorganisatie op te zetten voor jongerenthater groepen in het land. Yaden zet deze centra op in heel Oost Afrika (Tanzania, Kenya, Uganda, Burundie, Rwanda) en daarmee een Oost Afrikaans netwerk voor (jongeren) theatergroepen. Daarbij concentreert yaden zich op een aantal specifieke doelgroepen als bijvoorbeeld jonge vrouwen en tienermoeders (SHE programm, sharing her experience) en jonge kinderen (Kidzsafari). De projecten die Cre8 heeft uitgevoerd in Dunga, Yala en nu Moshi, passen qua opzet en doelstellingen heel goed bij Yaden. In het geval van het project in Moshi was het voor de hand liggend om de voorstelling (in afgeslankte) vorm naar het festival in Bagamoyo te brengen en de de artiesten van BMC in te zetten voor dit project en de vervolgactiviteiten.
Wat eigenlijk bedoeld was als een bescheiden start voor een project dat pas in 2010 in zijn volle omvang zal worden uitgevoerd is uiteindelijk een veel groter project geworden met een grote groep enthousiaste deelnemers en drie prachtige voorstellingen. Ik kijk nu al uit naar het vervolgprogramma en het project in juni 2010. In februari 2010 zal ik Mkombozi weer bezoeken om e.e.a. door te spreken en voor te bereiden
In oktober 2008 besloot Cre8 East Africa om samen met Yaden een project op te zetten in Moshi in opdracht van en in samenwerking met een centrum voor straatkinderen; Mkombozi. Mkombozi wilde de meer dan vijftig jongens die ze huisvesten plus een aantal straatjongens en meisjes uit de gemeenschap een vakantie project laten doen waarbij ze een theatervoorstelling zouden maken over hun eigen leven en de zaken die ze als (ex)straatkinderen tegenkomen en hen laten optreden voor de gemeenschap. Cre8 zou zorgen voor de projectorganisatie, een deel van de financiering en voor een groep Nederlandse jongeren die met de Tanzaniaanse jongeren zouden uitwisselen in het kader van een Xplore project.
Cre8 ging aan de slag met het voorbereiden van een project en het werven van fondsen. We zouden drie weken in Juni 2009 gaan werken met een groep Oost Afrikaanse kunstenaars en een aantal voorstellingen geven in Moshi, Arusha en eventueel Nairobi (tijdens het Yaden ‘We Can’ festival).Maar de credit crunch gooide roet in het eten. Het bleek ondoenlijk te zijn om op tijd de financien rond te krijgen. Fondsen waren zeer terughoudend bij het toekennen van bijdragen en de donaties van particulieren waren niet genoeg om het project in zijn volle omvang te kunnen uitvoeren.
Plan B dus. We besloten toch in Juni naar Moshi te vertrekken en er in ieder geval een start te maken en een aantal workshops aan te bieden. Daarnaast wilden we door het jaar heen nog een aantal activiteiten uitvoeren en vervolgens in Juni 2010 een groter project, nu wel van twee of drie weken. Yaden zou voor een deel van de docenten en de vervolgactiviteiten zorgdragen. Optreden in Nairobi was wegens de financien niet mogelijk maar we zouden wel een optreden verzorgen in Moshi, op het terrein van Mkombozi, voor bezoekers uit de gemeenschap. Een klein project dus.
Het heeft heel anders uitgepakt. We zijn weliswaar begonnen met het project zoals we het hadden bedacht, maar uiteindelijk hebben de kinderen niet alleen opgtreden op het Mkombozi centrum, maar werden ze door de gemeenschap uitgenodigd om het optreden nog eens te herhalen op een andere lokatie in Moshi en daarna is een deel van de kinderen naar Bagomoyo gegaan om daar op te treden voor een publiek van meer dan 3000in het TAEFF (talent, artists, exchange & forum festival) georganiseerd door Yaden en BMC (Baganoyo Mwangaza Centre). Een groep artiesten van het BMC was naar Moshi gekomen om samen met Sami (regie), Annemiek (film en fotografie), Dina (traditionele dans) en mijzelf (dans en coordinatie)de workshops te verzorgen. Voor ons een goede aanvulling van het team, want zij brachten vooral muziek, acrobatiek en tanzaniaanse dans in en voor hen een goede manier om te leren over ons aanpak, methodiek. De Bagamoyo groep en de groep van Cre8 vormden zonder problemen meteen een hecht team en maakte met de groep enthousiaste jongeren in vier dagen een prachtige voorstelling ‘ jukwa la sanaa’ , platform voor talent.
De Bagamoyo groep werkt nauw samen met Yaden om in Bagamoyo, het kunstencentrum voor Tanzania een netwerkorganisatie op te zetten voor jongerenthater groepen in het land. Yaden zet deze centra op in heel Oost Afrika (Tanzania, Kenya, Uganda, Burundie, Rwanda) en daarmee een Oost Afrikaans netwerk voor (jongeren) theatergroepen. Daarbij concentreert yaden zich op een aantal specifieke doelgroepen als bijvoorbeeld jonge vrouwen en tienermoeders (SHE programm, sharing her experience) en jonge kinderen (Kidzsafari). De projecten die Cre8 heeft uitgevoerd in Dunga, Yala en nu Moshi, passen qua opzet en doelstellingen heel goed bij Yaden. In het geval van het project in Moshi was het voor de hand liggend om de voorstelling (in afgeslankte) vorm naar het festival in Bagamoyo te brengen en de de artiesten van BMC in te zetten voor dit project en de vervolgactiviteiten.
Wat eigenlijk bedoeld was als een bescheiden start voor een project dat pas in 2010 in zijn volle omvang zal worden uitgevoerd is uiteindelijk een veel groter project geworden met een grote groep enthousiaste deelnemers en drie prachtige voorstellingen. Ik kijk nu al uit naar het vervolgprogramma en het project in juni 2010. In februari 2010 zal ik Mkombozi weer bezoeken om e.e.a. door te spreken en voor te bereiden
woensdag, december 03, 2008
Gedicht van Fonarhyne Achieng (Dunga)
Terreur
Fonarhyne Achieng
( voor Lidwien, Joey en Evi)
Jarenlang huilen is hard.
Rivieren van tranen zwellen aan,
grond verandert in graven,
kinderen studeren als wezen af.
Gulp dicht broeder,
zusters hou je broek omhoog.
Terreur!
Geen vrede.
Op slag verlang je naar je liefste,
in de hectiek van het hospitaal
Als op afdeling één, zes en zeven.
Hordes op wonderen hopende mensen,
Wanhopig eisende; geef mijn kind het leven terug,
al moest ik heel mijn hebben en houwen geven.
Kuomja Omja was mijn geest.
Gulp dicht broeder,
zusters hou je broek omhoog.
Terreur!
Geen vrede.
Het drong aanhoudend je ziel binnen
Doorbrak de muren van je weerstand
En dat voor tien minuten plezier,
kopje onder in de oceaan van liefde.
Gulp dicht broeder,
zusters hou je broek omhoog.
Terreur!
Geen vrede.
Jouw boek,
jouw kamer,
je lieve betrokkenheid.
Geen leven meer voor jou.
Gulp omhoog, omlaag, omhoog, omlaag.
Gulp omhoog broeder,
zusters hou je broek omhoog.
Terreur!
Geen vrede.
Fonarhyne Achieng
( voor Lidwien, Joey en Evi)
Jarenlang huilen is hard.
Rivieren van tranen zwellen aan,
grond verandert in graven,
kinderen studeren als wezen af.
Gulp dicht broeder,
zusters hou je broek omhoog.
Terreur!
Geen vrede.
Op slag verlang je naar je liefste,
in de hectiek van het hospitaal
Als op afdeling één, zes en zeven.
Hordes op wonderen hopende mensen,
Wanhopig eisende; geef mijn kind het leven terug,
al moest ik heel mijn hebben en houwen geven.
Kuomja Omja was mijn geest.
Gulp dicht broeder,
zusters hou je broek omhoog.
Terreur!
Geen vrede.
Het drong aanhoudend je ziel binnen
Doorbrak de muren van je weerstand
En dat voor tien minuten plezier,
kopje onder in de oceaan van liefde.
Gulp dicht broeder,
zusters hou je broek omhoog.
Terreur!
Geen vrede.
Jouw boek,
jouw kamer,
je lieve betrokkenheid.
Geen leven meer voor jou.
Gulp omhoog, omlaag, omhoog, omlaag.
Gulp omhoog broeder,
zusters hou je broek omhoog.
Terreur!
Geen vrede.
zondag, november 23, 2008
Kenya revisited, October 2008
Het is alweer bijna een jaar geleden dat we in Yala waren met het My Life, My Future project. Drie weken hard werken met bijna 60 jongeren en drie voorstelling; in Yala op de markt, in Marenyo op het schoolterrein en in Dunga Beach, waar we in 2006 ons eerste project hadden. zie ook http://cre8-triplex.blogspot.com/
Intussen zijn er 10 maanden verstreken. Eerst waren er de vreselijke rellen in Kenia rond de verkiezingen. Een mix van armoede, nooit uitgepraatte conflicten uit de recente geschiedenis, etnische tegenstellingen en vooral een groeiende tegenstelling tussen de have's en have not's maakte dat een groot leger van gefrustreerde werkloze en uitzichtsloze jonge mannen en vrouwen elkaar te lijf gingen; plunderend, moordend en vechtend.
Ik ben onlangs weer terug gegaan naar Kenia. In oktober was ik op bezoek in Kisumu en in Yala en zag er de afgebrande huizen en winkels en hoorde de verhalen van hoe het land maanden in de greep van onrust en opstand was en hoe men zich met moeite in leven hield tijdens die eerste weken toen er aan alles tekort ontstond, je niemand kon vertrouwen en je niet weg kon. Kenia is sowieso al geen veilig land om in te leven maar het was nu wel echt oorlog.
Maar dat is voorbij. het land en de mensen zijn weer tot rust gekomen en er is een onderzoek naar de conflicten geweest. Onder leiding van rechter Waki is een rapport verschenen dat de schuldigen aanwijst. Maar niemand lijkt te weten wat daar mee te doen. berechten of verzoenen. Onder de mat vegen of er over praten. Er is weer een patstelling in de Keniaanse maatschappij. We wachten verder af.
Victoria meer oktober 2008
Met Moses en zijn familie gaat het goed. Na mijn eerste ontmoeting met hen in december 2003 is er veel veranderd. Er zijn twee koeien geboren uit de koe die ik voor hen kocht en er is veel aan het huis en de bijgebouwen opgeknapt. De kinderen zijn gezond en gaan naar school en er wordt nu door de volwassenen uit de familie geld verdiend met de verkoop van melk, tweedehands kleding en het timmerbedrijfje van Amos. Ik ben echt heel blij en gelukkig dat ik daaraan een beetje mee heb kunnen helpen. Moses gaat in januari naar de vierde en laatste klas van het voortgezet onderwijs en moet dus komend jaar beslissen welke vervolgstudie hij kan en wil doen. Hij wil graag medicijnen studeren, maar dat is moeilijk in Kenia, er zijn wachtlijsten. Dus denkt hij nu na over de alternatieven.
Mosesdonderdag, november 08, 2007
Foto's van de workshops in Yala en Poeldijk
TripL'EX, het tweede project van Cre8
Tsjonge, dat is al weer een tijdje geleden dat ik een stuk schreef op deze weblog. Na afloop van het Okang' Machielo project in Dunga en dat is alweer augustus 2006. Ondertussen is er veel, heel veel gebeurd. De stichting is in een fase terecht gekomen die je nog het best zou kunnen beschrijven als 'stabilisering'. Zich opmakend voor het tweede Cre8 project TripL'EX (EXplore, EXpress, EXchange) heeft de groep die zich vrijwillig inzet voor alle werk dat er te doen zich min of meer 'gesettled' . Tweede ronde en dus wat wijzer geworden zal ik maar zeggen. Er is veel geleerd van het project in Dunga. We zijn een stuk realistischer als het gaat om verwachtingen en doelstellingen voor dit tweede project.
We gaan een theatervoorstelling maken met een groep jongeren uit een 'boeren' gemeenschap in Yala, een kilometer of 70 van Dunga op weg naar Uganda. De groep wisselt door middel van video brieven ideeën en opdrachten uit met een vergelijkbare groep jongeren in het westland, Poeldijk om precies te zijn.
In december gaan we met een kleine groep naar Yala. Sami de theatermaker, Cas, eveneens theatermaker, twee documentairemakers Rick en Wouter en ikzelf vliegen naar Kenia en daar komen er nog een drietal kunstdocenten bij: Diana voor dans, Mike voor beeldend en Joseph voor drama.
Ik ben heel benieuwd hoe de jongeren zich in dit project zullen houden. Wat ze er van zullen vinden. Wat ze er mee doen..... Het thema is: 'wat is je droom voor de toekomst?' . Als je jong bent een heel actueel thema voor een keniaan en voor een nederlander evenzeer.
Ik heb zin om naar Kenia te gaan. Lekker met m'n vak bezig zijn, gezelligheid met het team, de jongeren en even weg uit Nederland, de winter, de dagelijkse routine van werk, huis en ritme van het leven hier. Tegelijk vind ik het ook spannend. De eerste keer in Dunga was nog een beetje 'uitproberen', maar nu wordt het heel serieus.
We gaan een theatervoorstelling maken met een groep jongeren uit een 'boeren' gemeenschap in Yala, een kilometer of 70 van Dunga op weg naar Uganda. De groep wisselt door middel van video brieven ideeën en opdrachten uit met een vergelijkbare groep jongeren in het westland, Poeldijk om precies te zijn.
In december gaan we met een kleine groep naar Yala. Sami de theatermaker, Cas, eveneens theatermaker, twee documentairemakers Rick en Wouter en ikzelf vliegen naar Kenia en daar komen er nog een drietal kunstdocenten bij: Diana voor dans, Mike voor beeldend en Joseph voor drama.
Ik ben heel benieuwd hoe de jongeren zich in dit project zullen houden. Wat ze er van zullen vinden. Wat ze er mee doen..... Het thema is: 'wat is je droom voor de toekomst?' . Als je jong bent een heel actueel thema voor een keniaan en voor een nederlander evenzeer.
Ik heb zin om naar Kenia te gaan. Lekker met m'n vak bezig zijn, gezelligheid met het team, de jongeren en even weg uit Nederland, de winter, de dagelijkse routine van werk, huis en ritme van het leven hier. Tegelijk vind ik het ook spannend. De eerste keer in Dunga was nog een beetje 'uitproberen', maar nu wordt het heel serieus.
woensdag, september 06, 2006
Artikel uit 'ROOD' juni 2006
Naar aanleiding van de Afrika dag in 2006 werd ik geïnterviewd door een medewerker van het ledenblad van de PvdA 'Rood'.
Workshops, discussie, dans en muziek, dat zijn de ingrediënten van de Afrikadag. Ook dit jaar weer. Rood was aanwezig en vroeg een aantal bezoekers naar wat hen bindt met Afrika.
Ben Hekkema (43) accountmanager bij Mocca, een netwerkorganisatie voor cultuureducatie in Amsterdam:
‘Naar aanleiding van mijn ervaringen met een sponsorkind, heb ik een organisatie in Nederland en Kenia opgezet: Cre8. Samen met lokale organisaties zetten we cultuur- en educatieprojecten op, bijvoorbeeld scholen die zelf niet over de kennis en het netwerk beschikken, maar wel voorlichting willen geven. Wij werken samen met lokale organisaties die helpen met vrijwilligers en goederen, bijvoorbeeld Plan Kenia. Zo hebben we ook een overlegprojectgroep met de drie dorpshoofden en de rijkste man uit het dorp. Aan de ene kant staan de mensen erg open voor hulp, maar aan de ander kant zijn ze ook een beetje murw geslagen door goedwillende westerlingen die even komen vertellen hoe het moet en vervolgens weer vertrekken. Dat gedrag heeft wel voor scepsis gezorgd.
Op deze Afrikadag was er een heel breed aanbod, niet alleen maar over zieligheid, maar ook over de kracht van het continent en dat op veel verschillende niveaus. Er was een hele grappige en leuke mix van mensen; mensen met een Afrikaanse of migranten achtergrond, organisaties en lobby’s, belangstellenden, geitenwollensokken, maar ook moderne jongeren. Afrika is hot! Ik vind het echt opvallend dat de BBC en CNN meer aandacht aan Afrika besteden dan aan Oost- Europa en Azië. Het is alsof mensen denken dat Oost-Europa en Azië zich nu wel redden. Naast de incidentele media-aandacht over hongersnood of oorlog komt er ook meer structurele aandacht voor de problemen en eventuele oplossingen voor Afrika. Dat is anders dan twintig jaar geleden. Er is bovendien veel betere en directe informatie over Afrika beschikbaar door het internet. Je ziet ook dat veel jonge mensen naar Afrika willen om daar iets te doen. Ook het toerisme naar Afrika trekt erg aan. Hierdoor komt er veel meer aandacht
voor de kracht van Afrika, de verschillende culturen, maar ook voor wat kunnen wij leren van Afrika.’
Workshops, discussie, dans en muziek, dat zijn de ingrediënten van de Afrikadag. Ook dit jaar weer. Rood was aanwezig en vroeg een aantal bezoekers naar wat hen bindt met Afrika.
Ben Hekkema (43) accountmanager bij Mocca, een netwerkorganisatie voor cultuureducatie in Amsterdam:
‘Naar aanleiding van mijn ervaringen met een sponsorkind, heb ik een organisatie in Nederland en Kenia opgezet: Cre8. Samen met lokale organisaties zetten we cultuur- en educatieprojecten op, bijvoorbeeld scholen die zelf niet over de kennis en het netwerk beschikken, maar wel voorlichting willen geven. Wij werken samen met lokale organisaties die helpen met vrijwilligers en goederen, bijvoorbeeld Plan Kenia. Zo hebben we ook een overlegprojectgroep met de drie dorpshoofden en de rijkste man uit het dorp. Aan de ene kant staan de mensen erg open voor hulp, maar aan de ander kant zijn ze ook een beetje murw geslagen door goedwillende westerlingen die even komen vertellen hoe het moet en vervolgens weer vertrekken. Dat gedrag heeft wel voor scepsis gezorgd.
Op deze Afrikadag was er een heel breed aanbod, niet alleen maar over zieligheid, maar ook over de kracht van het continent en dat op veel verschillende niveaus. Er was een hele grappige en leuke mix van mensen; mensen met een Afrikaanse of migranten achtergrond, organisaties en lobby’s, belangstellenden, geitenwollensokken, maar ook moderne jongeren. Afrika is hot! Ik vind het echt opvallend dat de BBC en CNN meer aandacht aan Afrika besteden dan aan Oost- Europa en Azië. Het is alsof mensen denken dat Oost-Europa en Azië zich nu wel redden. Naast de incidentele media-aandacht over hongersnood of oorlog komt er ook meer structurele aandacht voor de problemen en eventuele oplossingen voor Afrika. Dat is anders dan twintig jaar geleden. Er is bovendien veel betere en directe informatie over Afrika beschikbaar door het internet. Je ziet ook dat veel jonge mensen naar Afrika willen om daar iets te doen. Ook het toerisme naar Afrika trekt erg aan. Hierdoor komt er veel meer aandacht
voor de kracht van Afrika, de verschillende culturen, maar ook voor wat kunnen wij leren van Afrika.’
dinsdag, juni 06, 2006
Cre8 in school.
We zijn begonnen met de voorlichting activiteiten op scholen in Nederland. Op vier scholen voor basisonderwijs (PO) en drie scholen voor voortgezet onderwijs (VO) gaan we in de zomer en het najaar langs om met de kinderen te praten over Afrika, Nederland, Cre8 East Africa en het project in Dunga.Elke school houdt een weblog bij met commentaren van de kinderen, foto materiaal en andere zaken die van belang zijn voor het project. Het is ook de bedoeling dat de kinderen op de een of andere manier communiceren met de kinderen in Kenia. Nu, met de kinderen in Dunga , of in de toekomst wellicht bij andere projecten. We zijn al met onze voorlichtings 'lessen' op een aantal scholen langs geweest en telkens viel op dat de kinderen buitengewoon betrokken waren bij de onderwerpen, genuanceerd meedachten en eigenlijk veel meer aankonden dan we van te voren hadden gedacht. Een mooi begin dus.
Volgend jaar gaan we deze tak van de organisatie uitbeiden met meer activiteiten en scholen door heel Nederland.
Lees meer over deze activiteiten op
www.cre8inschool.blogspot.com
www.dorusrijkersschool.blogspot.com
www.paltrokschool.blogspot.com
www.montessorischool-boz.blogspot.com
www.cre8eastafrica.org
vrijdag, maart 24, 2006
Hongersnood
Mijn gedachten zijn vaak bij de kinderen in Oost Afrika die op het moment moeten lijden onder de vreselijke droogte. 11 miljoen mensen worden met de dood bedreigd door het uitblijven van de regen, nu al drie jaar op rij. Ook als het nu gaat regenen zullen toch nog velen sterven voor wie het te laat is. Veel families zijn alles wat ze aan vee en voedsel hadden kwijt en het duurt jaren voor ze dat weer kunnen gaan opbouwen.
Kinderen op weg om water te halen.
Deze foto is van Ernst Schade, gemaakt in Mozambique
Cre8, het echte werk
Het echte werk voor Cre8 kan gaan beginnen. Steeds groter groeit de organisatie en steeds drukker wordt het werk. We hebben de algemene projectgroep die zowel het project in Kenya als de voorlichting in Nederland voorbereid . We hebben een projectgroep die het pilot project in Dunga verder uitwerkt en straks samen met de Keniaanse groepsleden gaat uitvoeren. We hebben de voorlichtingsgroep die op verschillende scholen in Nederland voorlichting gaat geven over Cre8, het project, de vraagstukken en de relatie tussen Kenia en Nederland.
Al die verschillende groepen en activiteiten moeten worden gecoördineerd en onderling verbonden en dat vergt steeds meer werk en mensen. het hebben van een website die regelmatig wordt bijgehouden is een groot voordeel. hier vindt iedereen relevante informatie en de website zou in de toekomst moeten gaan dienen als een platvorm voor medewerkers, vrijwilligers en betrokkenen. Misschien krijgen we straks ook een centrale medewerker die administratieve en organisatorische ondersteuning gaat bieden en de dagelijkse werkzaamheden als het beantwoorden van mail en telefoon en het nodige uitzoekwerk voor de projectgroepen kan gaan doen.
Één van de meest ingewikkelde zaken is het opzetten van een goed support en donor netwerk. Mensen die betrokken zijn bij de organisatie en die bereid zijn om energie en geld in de activiteiten te steken. Bijvoorbeeld door een donordiner te organiseren of een geldinzameling via een school of organisatie of een telefonische en/ of schriftelijke donoren werving of..... tja hoe pak je dat nu aan?
Ik hoop binnenkort eens wat mensen te vinden die ons daarbij kunnen ondersteunen. Slimme marketing mensen en enthousiaste fondsenwervers die hun handen uit de mouwen willen steken. Er is al een heleboel geld bij elkaar gehaald door enthousiastelingen uit mijn eigen netwerk. Moeders van leerlingen in Uitgeest, kinderen van de MusicalClass in Amsterdam Noord, vrienden en familie en binnenkort hopelijk ook via de inzameling bij mijn dansschool voorstelling in Alkmaar. Hoe meer geld we zelf bij elkaar weten te sprokkelen hoe meer geld de grote organisaties bereid zijn bij te dragen en hoe beter wij ons kunnen voorbereiden op het werk in Kenia en Nederland.
Al die verschillende groepen en activiteiten moeten worden gecoördineerd en onderling verbonden en dat vergt steeds meer werk en mensen. het hebben van een website die regelmatig wordt bijgehouden is een groot voordeel. hier vindt iedereen relevante informatie en de website zou in de toekomst moeten gaan dienen als een platvorm voor medewerkers, vrijwilligers en betrokkenen. Misschien krijgen we straks ook een centrale medewerker die administratieve en organisatorische ondersteuning gaat bieden en de dagelijkse werkzaamheden als het beantwoorden van mail en telefoon en het nodige uitzoekwerk voor de projectgroepen kan gaan doen.
Één van de meest ingewikkelde zaken is het opzetten van een goed support en donor netwerk. Mensen die betrokken zijn bij de organisatie en die bereid zijn om energie en geld in de activiteiten te steken. Bijvoorbeeld door een donordiner te organiseren of een geldinzameling via een school of organisatie of een telefonische en/ of schriftelijke donoren werving of..... tja hoe pak je dat nu aan?
Ik hoop binnenkort eens wat mensen te vinden die ons daarbij kunnen ondersteunen. Slimme marketing mensen en enthousiaste fondsenwervers die hun handen uit de mouwen willen steken. Er is al een heleboel geld bij elkaar gehaald door enthousiastelingen uit mijn eigen netwerk. Moeders van leerlingen in Uitgeest, kinderen van de MusicalClass in Amsterdam Noord, vrienden en familie en binnenkort hopelijk ook via de inzameling bij mijn dansschool voorstelling in Alkmaar. Hoe meer geld we zelf bij elkaar weten te sprokkelen hoe meer geld de grote organisaties bereid zijn bij te dragen en hoe beter wij ons kunnen voorbereiden op het werk in Kenia en Nederland.
zaterdag, maart 11, 2006
Schandaal
Terug uit Kenya, van 40 graden naar vriesweer en sneeuw, het valt niet mee. Het was een korte en heftige vakantie in de zon. Ontspannen maar tegelijk ook inspannend vanwege de hitte en het gedoe van reizen in een land met slechte wegen en minibusjes. Maar van de zon, de vriendelijke mensen en de witte stranden bij een goed hotel heb ik wel erg genoten.
Ondertussen veel kranten gelezen en naar het nieuws gekeken en me verbaasd over waar de Kenyanen zich vooral druk lijken te maken. Dat is namelijk niet de steeds verder uit de hand lopende AIDS crises in grote delen van Kenya, niet de water en hongersnood in het noorden van het land, maar vooral de corruptie schandalen en politieke spelletjes van de heren (en enkele dames) politici in Nairobi.
Kenya heeft sinds enkele jaren een goed functionerende pers en dat zullen ze weten ook. Iedereen die het kan betalen verslindt de krant (à 35 shilling) en kijkt naar het nieuws in het Kiswahil en in het Engels (thuis of in het café). Quotes van politici die elkaar beschuldigen van illigale praktijken, weer nieuwe feiten van het zoveelste corruptie schandaal en dat alles gelardeerd met wat lokaal nieuws, een ongeluk, een overval een verkrachting.
Ik was eigenlijk geschokt dat er niet meer te vertellen was over hoe de overheid de droogte en honger in Kenya denkt aan te gaan pakken. Nu en op de lange termijn. Wel was er een (buitenlandse) bijdrage over de ontbossing en daarbij horende verdroging van het Keniaanse landschap te zien op een avond. Maar dat er nu een gedegen en structurele aanpak was van de eigen politiek, desnoods een minister of staatssecretaris die op zijn minst een plan had. Ik heb er niet veel van gemerkt. Het ging continue over de schandalen en schandaaltjes en wat deze of gene bobo er over te zeggen had.
Een beetje moedeloos werd ik er van. Eigenlijk hoop ik dan nog dat er toch ergens iemand op enig moment met een 'plan' zal komen. Een verstandig politicus die niet alleen maar uit is op het eigen gewin. Per slot van rekening was het toch een Keniaanse minister, een vrouw, die de Nobelprijs heeft gewonnen voor een ecologisch onderwerp en bijbehorend plan. Maar in de pers was van dat alles weinig te merken.
Ach , in de Nederlandse politiek gaat het meestal ook niet over de echte issues. Een schrale troost; blijkbaar werkt het in een democratie zo. Maar vrolijk wordt je er niet van....... De dag na mijn terugkeer werd een persbureau/ redactie van één van de meest kritische kranten/ tv stations door de politie 'overvallen' en vernield en kregen de medewerkers een pak rammel. Ook qua 'democratie' moeten we nog even geduld hebben in het Kenya van Kibaki lijkt het.
Ondertussen veel kranten gelezen en naar het nieuws gekeken en me verbaasd over waar de Kenyanen zich vooral druk lijken te maken. Dat is namelijk niet de steeds verder uit de hand lopende AIDS crises in grote delen van Kenya, niet de water en hongersnood in het noorden van het land, maar vooral de corruptie schandalen en politieke spelletjes van de heren (en enkele dames) politici in Nairobi.
Kenya heeft sinds enkele jaren een goed functionerende pers en dat zullen ze weten ook. Iedereen die het kan betalen verslindt de krant (à 35 shilling) en kijkt naar het nieuws in het Kiswahil en in het Engels (thuis of in het café). Quotes van politici die elkaar beschuldigen van illigale praktijken, weer nieuwe feiten van het zoveelste corruptie schandaal en dat alles gelardeerd met wat lokaal nieuws, een ongeluk, een overval een verkrachting.
Ik was eigenlijk geschokt dat er niet meer te vertellen was over hoe de overheid de droogte en honger in Kenya denkt aan te gaan pakken. Nu en op de lange termijn. Wel was er een (buitenlandse) bijdrage over de ontbossing en daarbij horende verdroging van het Keniaanse landschap te zien op een avond. Maar dat er nu een gedegen en structurele aanpak was van de eigen politiek, desnoods een minister of staatssecretaris die op zijn minst een plan had. Ik heb er niet veel van gemerkt. Het ging continue over de schandalen en schandaaltjes en wat deze of gene bobo er over te zeggen had.
Een beetje moedeloos werd ik er van. Eigenlijk hoop ik dan nog dat er toch ergens iemand op enig moment met een 'plan' zal komen. Een verstandig politicus die niet alleen maar uit is op het eigen gewin. Per slot van rekening was het toch een Keniaanse minister, een vrouw, die de Nobelprijs heeft gewonnen voor een ecologisch onderwerp en bijbehorend plan. Maar in de pers was van dat alles weinig te merken.
Ach , in de Nederlandse politiek gaat het meestal ook niet over de echte issues. Een schrale troost; blijkbaar werkt het in een democratie zo. Maar vrolijk wordt je er niet van....... De dag na mijn terugkeer werd een persbureau/ redactie van één van de meest kritische kranten/ tv stations door de politie 'overvallen' en vernield en kregen de medewerkers een pak rammel. Ook qua 'democratie' moeten we nog even geduld hebben in het Kenya van Kibaki lijkt het.
zaterdag, februari 11, 2006
Een fijne vakantie?
Nog een kleine week en dan ga ik weer naar Kenya. Voor het eerst niet om er te onderzoeken, voorbereiden en te werken maar dit keer alleen voor een korte vakantie. En dat is wat me nu even heel erg dwars zit.
Naar een land als Kenya gaan, gewoon voor een vakantie, da's eigenlijk te gek voor woorden. 1000 euro uitgeven (ticket + verblijf voor 10 dagen) in een land waar dat voor veel mensen nog niet eens een jaarinkomen is. In een land waar veel mensen op dit moment honger, dorst en moordende armoede kennen. Het is decadent. Maar ik kan natuurlijk ook lekker naar Miami, of Aruba, of weet ik veel waar de zon schijnt en het eten goed is vliegen en dan geef ik mijn geld niet uit aan een economie die het goed kan gebruiken en houdt ik niet voeling met een land dat ik als een 'thuis' ben gaan beschouwen. Het is een duivels dilemma.
Ik weet het.......Ik moet gewoon gaan en me niet zo aanstellen. Ik moet aan mezelf denken en gewoon eens even een tijdje er tussen uit en ik heb daar veel meer dan alleen zon, zee en rust waar ik nu behoefte aan heb. Dus ik ga! maar met gemengde gevoelens.
Ik verbaas me er vaak over hoe mensen reageren wanneer ze horen dat ik, met anderen, een organisatie en een project heb opgezet in Kenya. Er is bewondering, scepsis en ook een beetje argwaan. Waarom zou iemand dat doen. Wat is mijn persoonlijk belang erbij. Gaat dat wel lukken? Is dat niet weer zo'n kansloos goed bedoeld maar gedoemd om te mislukken idee van een bevlogen , maar ietwat naieve idealist?
Dat zou allemaal kunnen denk ik vaak en die twijfel is best gezond. Maar ook hier is weer dat duivelse dilemma; ik kan ook niets doen, de andere kant uitkijken, gewoon doorgaan met leven in het goed georganiseerde Nederland en zo nu en dan een donatie voor een goed doel (en dat zijn er veel!). Maar blijkbaar zit dat niet in me, is dat niet genoeg, wil ik meer. De aard van het beestje? De tijdsgeest? Ik weet het niet. Vraag het me over 30 jaar nog eens en wellicht heb ik dan een antwoord. Het is niet het heilige moeten, maar wat mij betreft moet het wel.
Naar een land als Kenya gaan, gewoon voor een vakantie, da's eigenlijk te gek voor woorden. 1000 euro uitgeven (ticket + verblijf voor 10 dagen) in een land waar dat voor veel mensen nog niet eens een jaarinkomen is. In een land waar veel mensen op dit moment honger, dorst en moordende armoede kennen. Het is decadent. Maar ik kan natuurlijk ook lekker naar Miami, of Aruba, of weet ik veel waar de zon schijnt en het eten goed is vliegen en dan geef ik mijn geld niet uit aan een economie die het goed kan gebruiken en houdt ik niet voeling met een land dat ik als een 'thuis' ben gaan beschouwen. Het is een duivels dilemma.
Ik weet het.......Ik moet gewoon gaan en me niet zo aanstellen. Ik moet aan mezelf denken en gewoon eens even een tijdje er tussen uit en ik heb daar veel meer dan alleen zon, zee en rust waar ik nu behoefte aan heb. Dus ik ga! maar met gemengde gevoelens.
Ik verbaas me er vaak over hoe mensen reageren wanneer ze horen dat ik, met anderen, een organisatie en een project heb opgezet in Kenya. Er is bewondering, scepsis en ook een beetje argwaan. Waarom zou iemand dat doen. Wat is mijn persoonlijk belang erbij. Gaat dat wel lukken? Is dat niet weer zo'n kansloos goed bedoeld maar gedoemd om te mislukken idee van een bevlogen , maar ietwat naieve idealist?
Dat zou allemaal kunnen denk ik vaak en die twijfel is best gezond. Maar ook hier is weer dat duivelse dilemma; ik kan ook niets doen, de andere kant uitkijken, gewoon doorgaan met leven in het goed georganiseerde Nederland en zo nu en dan een donatie voor een goed doel (en dat zijn er veel!). Maar blijkbaar zit dat niet in me, is dat niet genoeg, wil ik meer. De aard van het beestje? De tijdsgeest? Ik weet het niet. Vraag het me over 30 jaar nog eens en wellicht heb ik dan een antwoord. Het is niet het heilige moeten, maar wat mij betreft moet het wel.
dinsdag, december 27, 2005
2006
Het huidige jaar loopt op zijn einde. Buiten sneeuwt het hevig en binnen staat de thermostaat op 21 en de waterkoker te pruttelen voor thee. Ik heb de kerstdagen heel ontspannen doorgebracht met familie en vrienden. Eigenlijk heel fijn. Mijn gedachten waren vaak bij Kenya, Mombasa, Dunga. De plaatsen waar ik de afgelopen jaren met kerst heb doorgebracht. De zon de sfeer en de geur van Kenya kon ik soms bijna 'voelen'.
Over twee dagen ben ik 43 jaar oud en begint bijna alweer een nieuw jaar. 2006. Zal dit het jaar zijn waarin het eindelijk tot de wereld doordringt dat er een paar grote problemen op te lossen zijn waar we met z'n allen verantwoordelijk voor zijn? Zal dat de grote ommekeer geven in de benadering van het vervuiling en het armoede probleem. Zal er een medicijn tegen AIDS worden uitgevonden dat betaalbaar is voor iedereen? Of komen er eerst nog een heleboel rampen en epidemieën, vóór we met z'n allen echt beseffen dat het anders moet. Als het dan nog anders kan.
Persoonlijk begin ik het nieuwe (en eindig het oude) jaar met een tevreden gevoel. Ondanks alle hectiek en onzekerheid van de afgelopen 12 maanden (werk enzo) is het CRE8 gelukt om van een individueel idee en droom naar een concreet plan, een organisatie te groeien en geld te krijgen voor het eerste 'pilot project'. Dankzij de inzet van een groep geweldige mensen om me heen is het gelukt!
2006 wordt een spannend jaar waarin ik alles op alles wil zetten om het project in Dunga tot een goed resultaat te leiden en van deze ervaring voldoende te leren om naar een volgende en een volgende te gaan. Het is niet makkelijk om in je spaarzame vrije tijd en op zo'n grote afstand van de doelgroep iets op te zetten. Het zal ook niet makkelijk zijn om het uit te voeren. Maar ik blijf er in geloven dat wanneer je echt een opbouwende bijdrage aan de wereld wil leveren je dat moet doen vanuit je kracht en je kennis. En in mijn geval is dat kunsteducatie.
Binnenkort (medio januari) lanceren we een website waarop alles over CRE8 en het pilot project in Dunga te vinden zal zijn www.cre8eastafrica.org . Niet alleen is hier van alles te vinden over CRE8 maar hopelijk zal de website in de toekomst ook als spreekbuis fungeren voor kinderen en volwassenen die bij de projecten betrokken zijn, zowel in Oost Afrika als in Nederland.
Er is veel gebeurd in 2005. Er zal vast veel gebeuren in 2006.
Maar wat er ook gebeurd. Maak er een fantastisch jaar van!!
Over twee dagen ben ik 43 jaar oud en begint bijna alweer een nieuw jaar. 2006. Zal dit het jaar zijn waarin het eindelijk tot de wereld doordringt dat er een paar grote problemen op te lossen zijn waar we met z'n allen verantwoordelijk voor zijn? Zal dat de grote ommekeer geven in de benadering van het vervuiling en het armoede probleem. Zal er een medicijn tegen AIDS worden uitgevonden dat betaalbaar is voor iedereen? Of komen er eerst nog een heleboel rampen en epidemieën, vóór we met z'n allen echt beseffen dat het anders moet. Als het dan nog anders kan.
Persoonlijk begin ik het nieuwe (en eindig het oude) jaar met een tevreden gevoel. Ondanks alle hectiek en onzekerheid van de afgelopen 12 maanden (werk enzo) is het CRE8 gelukt om van een individueel idee en droom naar een concreet plan, een organisatie te groeien en geld te krijgen voor het eerste 'pilot project'. Dankzij de inzet van een groep geweldige mensen om me heen is het gelukt!
2006 wordt een spannend jaar waarin ik alles op alles wil zetten om het project in Dunga tot een goed resultaat te leiden en van deze ervaring voldoende te leren om naar een volgende en een volgende te gaan. Het is niet makkelijk om in je spaarzame vrije tijd en op zo'n grote afstand van de doelgroep iets op te zetten. Het zal ook niet makkelijk zijn om het uit te voeren. Maar ik blijf er in geloven dat wanneer je echt een opbouwende bijdrage aan de wereld wil leveren je dat moet doen vanuit je kracht en je kennis. En in mijn geval is dat kunsteducatie.
Binnenkort (medio januari) lanceren we een website waarop alles over CRE8 en het pilot project in Dunga te vinden zal zijn www.cre8eastafrica.org . Niet alleen is hier van alles te vinden over CRE8 maar hopelijk zal de website in de toekomst ook als spreekbuis fungeren voor kinderen en volwassenen die bij de projecten betrokken zijn, zowel in Oost Afrika als in Nederland.
Er is veel gebeurd in 2005. Er zal vast veel gebeuren in 2006.
Maar wat er ook gebeurd. Maak er een fantastisch jaar van!!
zaterdag, december 24, 2005
De beste wensen!?
Hongersnood in Noord Kenya. Politieke onrust in het land en geen uitzicht op een stabiele ontwikkeling op korte termijn. Ziekte, armoede, gebrek aan mogelijkheden en niet allleen in Kenya.
Het spijt me voor al die mensen die vinden dat de kersttijd zo gezellig is en dat onderstrepen met grote hoeveelheden eten en kaarslicht. Ik waardeer het hoor en zal er dit jaar ook weer gewoon aan mee doen, maar m'n hart is nu even ergens anders.
Ik geloof niet dat het wat uit zal maken maar ik zal het gesprek over het onrecht dat mensen elkaar over de wereld aandoen ook tijdens de komende kerstdiners niet schuwen. Ik zal er ook op blijven hameren dat het echt anders kan en dat deze wereld beter kan, te beginnen bij jezelf. Jammer dan van al die mensen die het liefs achter de kerstboom zouden willen schuilen met een flinke bel cognac en een Sisi film.
Je hoort het al, wannneer je een 'gezellige' kerst wil, moet je mij vooral niet uitnodigen. Het is niet aan mij besteed, dat opgeklopte kerstgedoe. Slechte timing ook zo'n feest waarbij je van alles moet aan het einde van een periode waarin langzaam al je energie wordt opgeslurpt door hard werken (alles nog even afronden voor het einde van het jaar) en korter wordende dagen met grijze luchten.
De afgelopen twee kerstperiodes was ik in Kenya. Ik zou er heel wat voor over hebben om daar nu even te zijn. Gewoon met een gebakken kippetje, als hoogtepunt van het culinaire jaar en een wandeling langs het strand met een cola op het terras. Enigszins onpasselijk wordt ik van alle weelde en overdaad hier en dan vooral van het feit dat ik me er zelf ook niet aan kan onttrekken.
Misschien m'n hele leefstijl omgooien en op 'minimaal' gaan leven? Ik denk niet dat ik het kan, daarvoor zit de westerse consumptie verslaving te diep. Misschien bewuster en kritischer met de keuzemogelijkheden omgaan. Me niet schuldig voelen wannneer dat niet altijd goed gaat en gewoon genieten van wat ik heb en de kansen die ik krijg? Inclusief de kans om eens lekker een dag te schuilen achter de kerstboom met een cognacje en een kerstfilm ('nowhere in africa' dan).
Kerst, een germaans feest met een christelijk jasje. Vooral een feest om even stil te staan bij al je twijfels en vragen. Met elkaar en toch ook een beetje alleen.
Ik wens je een heerlijke kersttijd en alle goeds voor 2006.
Het spijt me voor al die mensen die vinden dat de kersttijd zo gezellig is en dat onderstrepen met grote hoeveelheden eten en kaarslicht. Ik waardeer het hoor en zal er dit jaar ook weer gewoon aan mee doen, maar m'n hart is nu even ergens anders.
Ik geloof niet dat het wat uit zal maken maar ik zal het gesprek over het onrecht dat mensen elkaar over de wereld aandoen ook tijdens de komende kerstdiners niet schuwen. Ik zal er ook op blijven hameren dat het echt anders kan en dat deze wereld beter kan, te beginnen bij jezelf. Jammer dan van al die mensen die het liefs achter de kerstboom zouden willen schuilen met een flinke bel cognac en een Sisi film.
Je hoort het al, wannneer je een 'gezellige' kerst wil, moet je mij vooral niet uitnodigen. Het is niet aan mij besteed, dat opgeklopte kerstgedoe. Slechte timing ook zo'n feest waarbij je van alles moet aan het einde van een periode waarin langzaam al je energie wordt opgeslurpt door hard werken (alles nog even afronden voor het einde van het jaar) en korter wordende dagen met grijze luchten.
De afgelopen twee kerstperiodes was ik in Kenya. Ik zou er heel wat voor over hebben om daar nu even te zijn. Gewoon met een gebakken kippetje, als hoogtepunt van het culinaire jaar en een wandeling langs het strand met een cola op het terras. Enigszins onpasselijk wordt ik van alle weelde en overdaad hier en dan vooral van het feit dat ik me er zelf ook niet aan kan onttrekken.
Misschien m'n hele leefstijl omgooien en op 'minimaal' gaan leven? Ik denk niet dat ik het kan, daarvoor zit de westerse consumptie verslaving te diep. Misschien bewuster en kritischer met de keuzemogelijkheden omgaan. Me niet schuldig voelen wannneer dat niet altijd goed gaat en gewoon genieten van wat ik heb en de kansen die ik krijg? Inclusief de kans om eens lekker een dag te schuilen achter de kerstboom met een cognacje en een kerstfilm ('nowhere in africa' dan).
Kerst, een germaans feest met een christelijk jasje. Vooral een feest om even stil te staan bij al je twijfels en vragen. Met elkaar en toch ook een beetje alleen.
Ik wens je een heerlijke kersttijd en alle goeds voor 2006.
Abonneren op:
Posts (Atom)