vrijdag, juni 18, 2010
Jumanee (Vrijdag)
Het is vrijdag. Vijf dagen hebben we er op zitten en het lijkt wel een maand. Een prachtige, inspirerende, geweldige maand! Dit vierde project van Cre8 East Africa doet er in heel veel opzichten nog ‘een schepje bovenop’ vergeleken met de projecten in Dunga, Yala en vorig jaar deel I van het EEX project hier. Het talent, de motivatie en de inzet van de kinderen verlangt dat we het uiterste uit ons zelf halen en elke dag vragen ze om meer. Het is bijna ontroerend hoe ze alles wat we ze te bieden hebben niet alleen volledig absorberen, maar er ook onmiddellijk zelf mee aan de haal gaan. Ze brengen heel veel eigen ideeën in, werken ook buiten de ochtend en middag workshops nog door en verrassen ons elke dag weer met wat nieuws of een onverwachte suggestie.
Vorig jaar waren er een paar kids die er uitsprongen omdat ze iets bijzonders te bieden hadden in artistieke zin of omdat ze tijdens de groepsgesprekken veel of bijzondere dingen te zeggen hadden. Diezelfde kinderen zijn er nu ook, maar ook anderen komen nu naar de voorgrond en hebben een grote inbreng. Kinderen die, bij wijze van spreken, vorig jaar niet of nauwelijks zichtbaar waren zijn nu plots het middelpunt van hun dans, rap, muziek of acrobatiek groep. Uit de vragenformulieren die onze Monitoring & Evaluation (M&E) medewerker Turid door de kinderen heeft laten invullen bij aanvang van het project bleek dat de meest opvallende verandering die kinderen noemden naar aanleiding van het project van vorig jaar is dat ze meer zelfvertrouwen hebben gekregen. Dat is vooral te merken aan de kinderen die vorig jaar al deelnamen. De ‘nieuwe’ kinderen noemen het ook tijdens de dag evaluaties als iets heel positiefs. Ze trekken zich aan de meer ervaren kinderen op!
Vandaag wordt al het verzamelde materiaal; de dansen, de acrobatiek act het rap/ muziek nummer en het door de kinderen zelf gemaakte verhaal, samengevoegd tot het ‘skelet’ van de voorstelling. Maandag tot en met donderdag wordt er vervolgens verder ‘ingevuld’ en verfijnd en dan moet volgende week vrijdag de voorstelling ‘staan’. Komend weekend worden alle materialen voor decor en kostuums aangeschaft en begint de beeldende kunst groep met het aankleden van de voorstelling. Annemiek en Cas zijn daarnaast druk met het ontwerpen van de expositie die deel van het decor vormt en met ons zal meereizen door Oost Afrika.
Na volgende week wordt er van de voorstelling met alle deelnemers een ‘afgeslankte’ versie met 10 kinderen gemaakt die naar Bagamoyo, Dar es Salaam, Nakuru, Kisumu en Nairobi reist. Op 10 juli sluiten we de ‘Cre8 on Tour’ af met een voorstelling in het Liberty Center tijdens het Kidzsafari Festival van onze partnerorganisatie Yaden.
Op 11 Juli is de finale van het WK voetbal. Zoals het er nu uitziet niet met een Afrikaans team, maar toch maken we er een feestje van met de kinderen en het team en gaan we met z’n allen kijken, ergens in Nairobi. Althans….. dat is nu de planning. Maar er kunnen nog heel veel dingen gebeuren voor die tijd dus we wachten af…….
Vorig jaar waren er een paar kids die er uitsprongen omdat ze iets bijzonders te bieden hadden in artistieke zin of omdat ze tijdens de groepsgesprekken veel of bijzondere dingen te zeggen hadden. Diezelfde kinderen zijn er nu ook, maar ook anderen komen nu naar de voorgrond en hebben een grote inbreng. Kinderen die, bij wijze van spreken, vorig jaar niet of nauwelijks zichtbaar waren zijn nu plots het middelpunt van hun dans, rap, muziek of acrobatiek groep. Uit de vragenformulieren die onze Monitoring & Evaluation (M&E) medewerker Turid door de kinderen heeft laten invullen bij aanvang van het project bleek dat de meest opvallende verandering die kinderen noemden naar aanleiding van het project van vorig jaar is dat ze meer zelfvertrouwen hebben gekregen. Dat is vooral te merken aan de kinderen die vorig jaar al deelnamen. De ‘nieuwe’ kinderen noemen het ook tijdens de dag evaluaties als iets heel positiefs. Ze trekken zich aan de meer ervaren kinderen op!
Vandaag wordt al het verzamelde materiaal; de dansen, de acrobatiek act het rap/ muziek nummer en het door de kinderen zelf gemaakte verhaal, samengevoegd tot het ‘skelet’ van de voorstelling. Maandag tot en met donderdag wordt er vervolgens verder ‘ingevuld’ en verfijnd en dan moet volgende week vrijdag de voorstelling ‘staan’. Komend weekend worden alle materialen voor decor en kostuums aangeschaft en begint de beeldende kunst groep met het aankleden van de voorstelling. Annemiek en Cas zijn daarnaast druk met het ontwerpen van de expositie die deel van het decor vormt en met ons zal meereizen door Oost Afrika.
Na volgende week wordt er van de voorstelling met alle deelnemers een ‘afgeslankte’ versie met 10 kinderen gemaakt die naar Bagamoyo, Dar es Salaam, Nakuru, Kisumu en Nairobi reist. Op 10 juli sluiten we de ‘Cre8 on Tour’ af met een voorstelling in het Liberty Center tijdens het Kidzsafari Festival van onze partnerorganisatie Yaden.
Op 11 Juli is de finale van het WK voetbal. Zoals het er nu uitziet niet met een Afrikaans team, maar toch maken we er een feestje van met de kinderen en het team en gaan we met z’n allen kijken, ergens in Nairobi. Althans….. dat is nu de planning. Maar er kunnen nog heel veel dingen gebeuren voor die tijd dus we wachten af…….
woensdag, juni 16, 2010
Moshi revisited
Ietwat zon doorbakken (ondanks de wolken) en een beetje moe (zacht uitgedrukt) zit ik hier achter een oude computer in de computerruimte van Mkombozi. Heel veel indrukken opgedaan en heel hard gewerkt de afgelopen dagen. Deel twee van het Engage, Enable, Express project in de opvang voor straatjongens in Moshi, Mkombozi en het was alsof er geen jaar tussen had gezeten. Alhoewel! De kinderen uit het centrum, samen met een groep meisjes en jongens uit de gemeenschap en met een dit jaar grote groep van jongens uit Moshi en Arusha die nog 'gewoon' op straat leven was enorm vooruitgegaan en gegroeid in het afgelopen jaar. Ze heetten ons welkom met een show op zondag middag waar we allemaal diep van onder de indruk waren. Duidelijk te zien was dat ze het materiaal en de 'technieken' die we ze vorig jaar hadden aangeleerd helemaal tot zich hadden genomen en er het 'hunne' mee hadden gedaan. Een hele mooie voorstelling met dans, theater, rap en muziek. Ook de jongens van de 'hard life' art shop hadden hun voordeel gedaan met het project van vorig jaar en vooral van het feit dat we na afloop materiaal voor ZE hadden achter gelaten. Ze hebben nu een oud kippenhok, naast de Mkombozi keuken als expositie ruimte ingericht en binnenkort gaan ze een verkooptentoonstelling inrichten in een Moshi gallery. Ook heel indrukwekkend!
We zijn maandag meteen hard aan het werk gegaan toen we het team eenmaal hadden aangemeld bij de immigratiedienst. In een middag hadden we al dansen, een acrobatek act en een paar scenes en raps geproduceerd. Duidelijk was echter ook dat naast ons project, waar de kids zich duidelijk heel erg op hebben verheugd, ook het WK voetbal hier enorm leeft. Alleen was er geen mogelijkheid om naar de wedstrijden te kijken omdat daarvoor een antenne schotel nodig is in Tanzania. Die hebben we aangeschaft voor een prikkie en nu wordt er broederlijk, na afloop van elke werkdag naar een of twee wedstrijden in Zuid-Afrika gekeken met het geluid van de foefoezela's schallend over het hele terrein van Mkombozi. Iedereen gelukkig!
Er zijn iets meer dan 50 kinderen/ jongeren (9 - 20) die dit keer deelnemen. Veel jongens echt rechtstreeks van de straat. Onverzorgd, heel armoedig gekleed, brutaal en verlegen tegelijkertijd en ook te stoer om meteen deel te nemen aan zoiets als een dans of een liedje. Nee!, dan liever een macho gangster rap. Maar vandaag zag ik er een paar toch ook maar eens voorzichtig de danspassen uitproberen en ook de circus leraar Eddy Rahmadani, een ' local', heeft de goede toon te pakken en haalt ze over om eens acrobatiek of jongleren te proberen.
Vandaag was de dag van het Afrikaanse kind en met elkaar hebben we opgetreden op een theater festival ter ere daarvan. Het publiek reageerde heel enthousiast op de voorstelling die we van het in twee dagen verzamelde materiaal in elkaar hadden gezet. We hebben ook echt een uitzonderlijk gemotiveerd, hier en daar heel getalenteerd en altijd hard werkende groep jonge mensen bij elkaar. Hoewel het vermoeiende en lange dagen zijn is het alleen al daarom iedere dag een cadeautje om met ze te mogen werken.
We zijn maandag meteen hard aan het werk gegaan toen we het team eenmaal hadden aangemeld bij de immigratiedienst. In een middag hadden we al dansen, een acrobatek act en een paar scenes en raps geproduceerd. Duidelijk was echter ook dat naast ons project, waar de kids zich duidelijk heel erg op hebben verheugd, ook het WK voetbal hier enorm leeft. Alleen was er geen mogelijkheid om naar de wedstrijden te kijken omdat daarvoor een antenne schotel nodig is in Tanzania. Die hebben we aangeschaft voor een prikkie en nu wordt er broederlijk, na afloop van elke werkdag naar een of twee wedstrijden in Zuid-Afrika gekeken met het geluid van de foefoezela's schallend over het hele terrein van Mkombozi. Iedereen gelukkig!
Er zijn iets meer dan 50 kinderen/ jongeren (9 - 20) die dit keer deelnemen. Veel jongens echt rechtstreeks van de straat. Onverzorgd, heel armoedig gekleed, brutaal en verlegen tegelijkertijd en ook te stoer om meteen deel te nemen aan zoiets als een dans of een liedje. Nee!, dan liever een macho gangster rap. Maar vandaag zag ik er een paar toch ook maar eens voorzichtig de danspassen uitproberen en ook de circus leraar Eddy Rahmadani, een ' local', heeft de goede toon te pakken en haalt ze over om eens acrobatiek of jongleren te proberen.
Eddy
Vandaag was de dag van het Afrikaanse kind en met elkaar hebben we opgetreden op een theater festival ter ere daarvan. Het publiek reageerde heel enthousiast op de voorstelling die we van het in twee dagen verzamelde materiaal in elkaar hadden gezet. We hebben ook echt een uitzonderlijk gemotiveerd, hier en daar heel getalenteerd en altijd hard werkende groep jonge mensen bij elkaar. Hoewel het vermoeiende en lange dagen zijn is het alleen al daarom iedere dag een cadeautje om met ze te mogen werken.
vrijdag, mei 28, 2010
Op naar Kilimanjaro!
Nog twee weken en dan gaan we voor ons vierde project naar Tanzania. Een project van vier weken dit keer. We maken een voorstelling met 50 kids uit Moshi en Arusha. Straatkinderen, ex- straatkinderen en kinderen uit de gemeenschap die nog wel thuis wonen of in opvanggezinnen. Ik kijk er enorm naar uit. Het was vorig jaar Juni zo'n feest om met deze groep te werken! Creatief, gemotiveerd en ontzettend aardig, zeg maar lief.... Ik zie er tegen op om vier weken keihard aan de slag te gaan in de tropen na een lang jaar van hard werken in Amsterdam. Maar het gaat vast heerlijk worden en al is het geen vakantie het is in ieder geval heel anders dan de dagelijkse routine van fietsen, praten en leven in de grote stad. Ik ga proberen om nu en dan eens wat op deze blog te zetten of op facebook en misschien lukt het me zelfs om nu en dan wat video of foto's op te laden.
woensdag, juli 15, 2009
Chill out in Nairobi
Een kille woensdagochtend in Nairobi, Liberty Centre. Ik ben op het kantoor van Yaden (youth, arts, development and entrepreneurship initiative) en terwijl ik dit schrijf kijk ik terug op twee turbulente projectweken. In deze twee weken heb ik heel veel mensen ontmoet, lol gehad, mooie voorstellingen gezien en ontroerende verhalen gehoord. Ik neem vandaag om er even van bij te komen.
In oktober 2008 besloot Cre8 East Africa om samen met Yaden een project op te zetten in Moshi in opdracht van en in samenwerking met een centrum voor straatkinderen; Mkombozi. Mkombozi wilde de meer dan vijftig jongens die ze huisvesten plus een aantal straatjongens en meisjes uit de gemeenschap een vakantie project laten doen waarbij ze een theatervoorstelling zouden maken over hun eigen leven en de zaken die ze als (ex)straatkinderen tegenkomen en hen laten optreden voor de gemeenschap. Cre8 zou zorgen voor de projectorganisatie, een deel van de financiering en voor een groep Nederlandse jongeren die met de Tanzaniaanse jongeren zouden uitwisselen in het kader van een Xplore project.
Cre8 ging aan de slag met het voorbereiden van een project en het werven van fondsen. We zouden drie weken in Juni 2009 gaan werken met een groep Oost Afrikaanse kunstenaars en een aantal voorstellingen geven in Moshi, Arusha en eventueel Nairobi (tijdens het Yaden ‘We Can’ festival).Maar de credit crunch gooide roet in het eten. Het bleek ondoenlijk te zijn om op tijd de financien rond te krijgen. Fondsen waren zeer terughoudend bij het toekennen van bijdragen en de donaties van particulieren waren niet genoeg om het project in zijn volle omvang te kunnen uitvoeren.
Plan B dus. We besloten toch in Juni naar Moshi te vertrekken en er in ieder geval een start te maken en een aantal workshops aan te bieden. Daarnaast wilden we door het jaar heen nog een aantal activiteiten uitvoeren en vervolgens in Juni 2010 een groter project, nu wel van twee of drie weken. Yaden zou voor een deel van de docenten en de vervolgactiviteiten zorgdragen. Optreden in Nairobi was wegens de financien niet mogelijk maar we zouden wel een optreden verzorgen in Moshi, op het terrein van Mkombozi, voor bezoekers uit de gemeenschap. Een klein project dus.
Het heeft heel anders uitgepakt. We zijn weliswaar begonnen met het project zoals we het hadden bedacht, maar uiteindelijk hebben de kinderen niet alleen opgtreden op het Mkombozi centrum, maar werden ze door de gemeenschap uitgenodigd om het optreden nog eens te herhalen op een andere lokatie in Moshi en daarna is een deel van de kinderen naar Bagomoyo gegaan om daar op te treden voor een publiek van meer dan 3000in het TAEFF (talent, artists, exchange & forum festival) georganiseerd door Yaden en BMC (Baganoyo Mwangaza Centre). Een groep artiesten van het BMC was naar Moshi gekomen om samen met Sami (regie), Annemiek (film en fotografie), Dina (traditionele dans) en mijzelf (dans en coordinatie)de workshops te verzorgen. Voor ons een goede aanvulling van het team, want zij brachten vooral muziek, acrobatiek en tanzaniaanse dans in en voor hen een goede manier om te leren over ons aanpak, methodiek. De Bagamoyo groep en de groep van Cre8 vormden zonder problemen meteen een hecht team en maakte met de groep enthousiaste jongeren in vier dagen een prachtige voorstelling ‘ jukwa la sanaa’ , platform voor talent.
De Bagamoyo groep werkt nauw samen met Yaden om in Bagamoyo, het kunstencentrum voor Tanzania een netwerkorganisatie op te zetten voor jongerenthater groepen in het land. Yaden zet deze centra op in heel Oost Afrika (Tanzania, Kenya, Uganda, Burundie, Rwanda) en daarmee een Oost Afrikaans netwerk voor (jongeren) theatergroepen. Daarbij concentreert yaden zich op een aantal specifieke doelgroepen als bijvoorbeeld jonge vrouwen en tienermoeders (SHE programm, sharing her experience) en jonge kinderen (Kidzsafari). De projecten die Cre8 heeft uitgevoerd in Dunga, Yala en nu Moshi, passen qua opzet en doelstellingen heel goed bij Yaden. In het geval van het project in Moshi was het voor de hand liggend om de voorstelling (in afgeslankte) vorm naar het festival in Bagamoyo te brengen en de de artiesten van BMC in te zetten voor dit project en de vervolgactiviteiten.
Wat eigenlijk bedoeld was als een bescheiden start voor een project dat pas in 2010 in zijn volle omvang zal worden uitgevoerd is uiteindelijk een veel groter project geworden met een grote groep enthousiaste deelnemers en drie prachtige voorstellingen. Ik kijk nu al uit naar het vervolgprogramma en het project in juni 2010. In februari 2010 zal ik Mkombozi weer bezoeken om e.e.a. door te spreken en voor te bereiden
In oktober 2008 besloot Cre8 East Africa om samen met Yaden een project op te zetten in Moshi in opdracht van en in samenwerking met een centrum voor straatkinderen; Mkombozi. Mkombozi wilde de meer dan vijftig jongens die ze huisvesten plus een aantal straatjongens en meisjes uit de gemeenschap een vakantie project laten doen waarbij ze een theatervoorstelling zouden maken over hun eigen leven en de zaken die ze als (ex)straatkinderen tegenkomen en hen laten optreden voor de gemeenschap. Cre8 zou zorgen voor de projectorganisatie, een deel van de financiering en voor een groep Nederlandse jongeren die met de Tanzaniaanse jongeren zouden uitwisselen in het kader van een Xplore project.
Cre8 ging aan de slag met het voorbereiden van een project en het werven van fondsen. We zouden drie weken in Juni 2009 gaan werken met een groep Oost Afrikaanse kunstenaars en een aantal voorstellingen geven in Moshi, Arusha en eventueel Nairobi (tijdens het Yaden ‘We Can’ festival).Maar de credit crunch gooide roet in het eten. Het bleek ondoenlijk te zijn om op tijd de financien rond te krijgen. Fondsen waren zeer terughoudend bij het toekennen van bijdragen en de donaties van particulieren waren niet genoeg om het project in zijn volle omvang te kunnen uitvoeren.
Plan B dus. We besloten toch in Juni naar Moshi te vertrekken en er in ieder geval een start te maken en een aantal workshops aan te bieden. Daarnaast wilden we door het jaar heen nog een aantal activiteiten uitvoeren en vervolgens in Juni 2010 een groter project, nu wel van twee of drie weken. Yaden zou voor een deel van de docenten en de vervolgactiviteiten zorgdragen. Optreden in Nairobi was wegens de financien niet mogelijk maar we zouden wel een optreden verzorgen in Moshi, op het terrein van Mkombozi, voor bezoekers uit de gemeenschap. Een klein project dus.
Het heeft heel anders uitgepakt. We zijn weliswaar begonnen met het project zoals we het hadden bedacht, maar uiteindelijk hebben de kinderen niet alleen opgtreden op het Mkombozi centrum, maar werden ze door de gemeenschap uitgenodigd om het optreden nog eens te herhalen op een andere lokatie in Moshi en daarna is een deel van de kinderen naar Bagomoyo gegaan om daar op te treden voor een publiek van meer dan 3000in het TAEFF (talent, artists, exchange & forum festival) georganiseerd door Yaden en BMC (Baganoyo Mwangaza Centre). Een groep artiesten van het BMC was naar Moshi gekomen om samen met Sami (regie), Annemiek (film en fotografie), Dina (traditionele dans) en mijzelf (dans en coordinatie)de workshops te verzorgen. Voor ons een goede aanvulling van het team, want zij brachten vooral muziek, acrobatiek en tanzaniaanse dans in en voor hen een goede manier om te leren over ons aanpak, methodiek. De Bagamoyo groep en de groep van Cre8 vormden zonder problemen meteen een hecht team en maakte met de groep enthousiaste jongeren in vier dagen een prachtige voorstelling ‘ jukwa la sanaa’ , platform voor talent.
De Bagamoyo groep werkt nauw samen met Yaden om in Bagamoyo, het kunstencentrum voor Tanzania een netwerkorganisatie op te zetten voor jongerenthater groepen in het land. Yaden zet deze centra op in heel Oost Afrika (Tanzania, Kenya, Uganda, Burundie, Rwanda) en daarmee een Oost Afrikaans netwerk voor (jongeren) theatergroepen. Daarbij concentreert yaden zich op een aantal specifieke doelgroepen als bijvoorbeeld jonge vrouwen en tienermoeders (SHE programm, sharing her experience) en jonge kinderen (Kidzsafari). De projecten die Cre8 heeft uitgevoerd in Dunga, Yala en nu Moshi, passen qua opzet en doelstellingen heel goed bij Yaden. In het geval van het project in Moshi was het voor de hand liggend om de voorstelling (in afgeslankte) vorm naar het festival in Bagamoyo te brengen en de de artiesten van BMC in te zetten voor dit project en de vervolgactiviteiten.
Wat eigenlijk bedoeld was als een bescheiden start voor een project dat pas in 2010 in zijn volle omvang zal worden uitgevoerd is uiteindelijk een veel groter project geworden met een grote groep enthousiaste deelnemers en drie prachtige voorstellingen. Ik kijk nu al uit naar het vervolgprogramma en het project in juni 2010. In februari 2010 zal ik Mkombozi weer bezoeken om e.e.a. door te spreken en voor te bereiden
woensdag, december 03, 2008
Gedicht van Fonarhyne Achieng (Dunga)
Terreur
Fonarhyne Achieng
( voor Lidwien, Joey en Evi)
Jarenlang huilen is hard.
Rivieren van tranen zwellen aan,
grond verandert in graven,
kinderen studeren als wezen af.
Gulp dicht broeder,
zusters hou je broek omhoog.
Terreur!
Geen vrede.
Op slag verlang je naar je liefste,
in de hectiek van het hospitaal
Als op afdeling één, zes en zeven.
Hordes op wonderen hopende mensen,
Wanhopig eisende; geef mijn kind het leven terug,
al moest ik heel mijn hebben en houwen geven.
Kuomja Omja was mijn geest.
Gulp dicht broeder,
zusters hou je broek omhoog.
Terreur!
Geen vrede.
Het drong aanhoudend je ziel binnen
Doorbrak de muren van je weerstand
En dat voor tien minuten plezier,
kopje onder in de oceaan van liefde.
Gulp dicht broeder,
zusters hou je broek omhoog.
Terreur!
Geen vrede.
Jouw boek,
jouw kamer,
je lieve betrokkenheid.
Geen leven meer voor jou.
Gulp omhoog, omlaag, omhoog, omlaag.
Gulp omhoog broeder,
zusters hou je broek omhoog.
Terreur!
Geen vrede.
Fonarhyne Achieng
( voor Lidwien, Joey en Evi)
Jarenlang huilen is hard.
Rivieren van tranen zwellen aan,
grond verandert in graven,
kinderen studeren als wezen af.
Gulp dicht broeder,
zusters hou je broek omhoog.
Terreur!
Geen vrede.
Op slag verlang je naar je liefste,
in de hectiek van het hospitaal
Als op afdeling één, zes en zeven.
Hordes op wonderen hopende mensen,
Wanhopig eisende; geef mijn kind het leven terug,
al moest ik heel mijn hebben en houwen geven.
Kuomja Omja was mijn geest.
Gulp dicht broeder,
zusters hou je broek omhoog.
Terreur!
Geen vrede.
Het drong aanhoudend je ziel binnen
Doorbrak de muren van je weerstand
En dat voor tien minuten plezier,
kopje onder in de oceaan van liefde.
Gulp dicht broeder,
zusters hou je broek omhoog.
Terreur!
Geen vrede.
Jouw boek,
jouw kamer,
je lieve betrokkenheid.
Geen leven meer voor jou.
Gulp omhoog, omlaag, omhoog, omlaag.
Gulp omhoog broeder,
zusters hou je broek omhoog.
Terreur!
Geen vrede.
zondag, november 23, 2008
Kenya revisited, October 2008
Het is alweer bijna een jaar geleden dat we in Yala waren met het My Life, My Future project. Drie weken hard werken met bijna 60 jongeren en drie voorstelling; in Yala op de markt, in Marenyo op het schoolterrein en in Dunga Beach, waar we in 2006 ons eerste project hadden. zie ook http://cre8-triplex.blogspot.com/
Intussen zijn er 10 maanden verstreken. Eerst waren er de vreselijke rellen in Kenia rond de verkiezingen. Een mix van armoede, nooit uitgepraatte conflicten uit de recente geschiedenis, etnische tegenstellingen en vooral een groeiende tegenstelling tussen de have's en have not's maakte dat een groot leger van gefrustreerde werkloze en uitzichtsloze jonge mannen en vrouwen elkaar te lijf gingen; plunderend, moordend en vechtend.
Ik ben onlangs weer terug gegaan naar Kenia. In oktober was ik op bezoek in Kisumu en in Yala en zag er de afgebrande huizen en winkels en hoorde de verhalen van hoe het land maanden in de greep van onrust en opstand was en hoe men zich met moeite in leven hield tijdens die eerste weken toen er aan alles tekort ontstond, je niemand kon vertrouwen en je niet weg kon. Kenia is sowieso al geen veilig land om in te leven maar het was nu wel echt oorlog.
Maar dat is voorbij. het land en de mensen zijn weer tot rust gekomen en er is een onderzoek naar de conflicten geweest. Onder leiding van rechter Waki is een rapport verschenen dat de schuldigen aanwijst. Maar niemand lijkt te weten wat daar mee te doen. berechten of verzoenen. Onder de mat vegen of er over praten. Er is weer een patstelling in de Keniaanse maatschappij. We wachten verder af.
Victoria meer oktober 2008
Met Moses en zijn familie gaat het goed. Na mijn eerste ontmoeting met hen in december 2003 is er veel veranderd. Er zijn twee koeien geboren uit de koe die ik voor hen kocht en er is veel aan het huis en de bijgebouwen opgeknapt. De kinderen zijn gezond en gaan naar school en er wordt nu door de volwassenen uit de familie geld verdiend met de verkoop van melk, tweedehands kleding en het timmerbedrijfje van Amos. Ik ben echt heel blij en gelukkig dat ik daaraan een beetje mee heb kunnen helpen. Moses gaat in januari naar de vierde en laatste klas van het voortgezet onderwijs en moet dus komend jaar beslissen welke vervolgstudie hij kan en wil doen. Hij wil graag medicijnen studeren, maar dat is moeilijk in Kenia, er zijn wachtlijsten. Dus denkt hij nu na over de alternatieven.
Moses
Abonneren op:
Posts (Atom)